Welcome to Charlian Thai fans
 
บ้านสมัครสมาชิก(Register)เข้าสู่ระบบ(Log in)

Share | 
 

 The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน

อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป Go down 
ไปที่หน้า : Previous  1, 2, 3, 4, 5 ... 9 ... 14  Next
ผู้ตั้งข้อความ
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:10 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
ประนีประนอมความขัดแย้งระหว่างชนชั้น พัฒนาผลผลิต
เนื่องจากต้นราชวงศืชิงเกิดสงครามไม่ว่างเว้น เศรษฐกิจจึงตกต่ำ เมื่อปีซุ่นจื้อมีการสนับสนุนให้หักร้างถางพง แต่ผลรับเบาบางยิ่ง เสวียนเยี่ยสนใจการฟื้นฟูและพัฒนาผลผลิตมาก ปล่อยให้ชาวนาได้ทำนาไปตามสบาย และออกกฎหมายเรียกร้องสนับสนุนให้ชาวบ้านที่ต้องเร่ร่อนหรือหลบซ่อนตัวอยู่ตามป่าเขากลับบ้านเดิมมาตั้งถิ่นฐานมาหว่านไถนาเช่นเดิม หนึ่งในกฎหมายนั้นเช่น หากขุนนางในส่วนภูมิภาดสามารถเรียกร้องชักชวนให้ชาวบ้านกลับถิ่นฐานมาทำนาได้ จะได้รับการเลื่อนตำแหน่ง หากเรียกร้องชักชวนมาไม่ได้ จะถูกปลดออกจากตำแหน่ง , มอบที่ดินให้แก่ชาวนาเป็นสมบัติส่วนตัวที่สามารถสืบทอดแก่ลูกหลานได้ ให้ชาวนาได้มีที่นาเป็นของตนเอง , ลดภาษี เป็นต้น หลังจากที่ได้พยายามดำเนินการมาหลายสิบปี พื้นที่ทำนาได้เพิ่มจากเมื่อปีซุ่นจื้อที่มี ๕๕๐ ล้านหมู่(ไร่จีน) มาเป็นเกินกว่า ๘๐๐ ไร่ในปลายยุคคังซี ผลผลิตได้รับการพัฒนา รอยร้าวระหว่างชนชั้นได้รับการสมาน จำนวนปราชากรเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว จนปรากฏเป็นคำกล่าว “คังซีเซิ่งซื่อ”(ยุคคังซีอันรุ่งเรือง)
แม่น้ำฮวงโหมักเกิดอุทกภัยเสมอ เสวียนเยี่ยสนพระทัยในการแก้ปัญหาน้ำท่วมของแม่น้ำฮวงโหมาก ทรงกำหนดให้ “สามชายแดน” , ภาระเรื่องแม่น้ำฮวงโห และการสร้างเส้นทางขนส่งทางน้ำ เป็นสามภารกิจสำคัญ
ปีคังซีที่ ๒๓ - ๔๖ เสวียนเยี่ยเสด็จลงใต้ไปดูงานก่อสร้างเขื่อนของแม่น้ำฮวงโหถึง ๖ ครั้ง และถกกับขุนนางผู้รับผิดชอบถึงวิธีการในการจัดการกับน้ำท่วม ความใส่ใจที่เสวียนเยี่มีต่อภารกิจด้านแก้ปัญหาแม่น้ำฮวงโหนั้น ถึงขั้น “นับแต่อดีตมา หนังสือที่บันทึกเกี่ยวกับการแก้ปัญหาอุทกภัยจากแม่น้ำฮวงโห ไม่มีเล่มใดที่พระองค์ไม่เคยอ่าน” บางครั้งยังทรงทำการทดสอบด้วยพระองค์เองด้วยซ้ำ และจากความพยายามรวมทั้งการคัดเลือกผู้แก้ปัญหาอย่างพิถีพิถัน ทำให้การแก้ปัญหาประสบความสำเร็จอย่างใหญ่หลวง

เนื่องจากต้นราชวงศ์ชิง ขุนนางชาวฮั่นและชาวแมนจูที่มียศเท่ากัน จะได้รับการปฏิบัติต่างกันราวฟ้ากับดิน อันเป็นการแสดงการดูแคลนขุนนางชาวฮั่นอย่างยิ่ง เพื่อที่จะชักชวนให้บรรดาชาวฮั่นผู้ทรงความรู้ และบรรดาขุนนางชาวฮั่นยอมทุ่มเทความสามารถเพื่อราชวงศ์ชิงอย่างแท้จริง เสวียนเยี่ยจึงได้พยายามใช้วิธีการต่างๆ เช่น ให้ความเสมอภาคระหว่างขุนนางชาวฮั่นและชาวแมนจู สนับสนุนการศึกษาอย่างชาวฮั่น สร้างโรงเรียนขุนนางและยกย่อง “จูซี” ขุนนางชื่อดังผู้เปรื่องปราดในสมัยราชวงศ์ซ่ง(จูซีเป็นผู้ แยกบท “ต้าเสว๋” และ “จงยง” จาก “คัมภีร์หลี่จี้” มารวมกันหนังสือ “ขงจื่อ” และ “เมิ่งจื่อ” เป็น “ซื่อซู” หรือ “สี่ตำรา”) เป็นต้น จากการนี้ ทำให้บรรดาปัญญาชนทั้งแห่แห่กันมาสอบขุนนางเพิ่มขึ้นมาก และบรรยายลูกหลานของผู้ที่ยังจงรักภักดีต่อราชวงศ์หมิง ก็ได้ทะยอยกันออกมาร่วมด้วย อย่างน้อยก็ช่วยเรียบเรียงหนังสือวิชาการแขนงต่างๆ
การห้ามเอกชนเรียบเรียงหรือเขียนหนังสือตามใจชอบก็เริ่มในสมัยของเสวียนเยี่ยเช่นกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่งบันทึกประวัติศาสตร์ที่เขียนโจมตีราชวงศ์ชิง หรือยุยงให้แตกแยก

พระเจ้าซาร์แห่งรัสเซีย(ใช่หรือเปล่าคะ?)ได้ส่งกองทัพมารุกล้ำแม่น้ำเฮยหลงเจียงอยู่หลายสิบปี ทั้งยังสร้างป้อนรักษาการอีกด้วย เมื่อเสวียนเยี่ยจัดการปราบปราม “สามชายแดน” และยึดไต้หวันกลับคืนมาเรียบร้อยแล้ว ก็ตัดสินใจลงมือไล่พวกรัสเซียไป แล้วแย่งดินแดนคืน จากปีคังซีที่ ๒๔ - ๒๖ เสวียนเยี่ยได้ส่งกองทัพไปยึดเฮยหลงเจียงได้สำเร็จ ๒ ครั้ง(ครั้งแรกพอยึดได้แล้วกลับไปไม่นาน พวกรัสเซียก็ฉวยโอกาสมารุกล้ำอีก รอบสองเลยเล่นให้หนักไปเลย) เมื่อยึดกลับได้เป็นครั้งที่ ๒ ก็มีการลงนามในสัญญาแจ้งเขตแดนกันอย่างชัดเจน แล้วเสวียนเยี่ก็ตั้งกองกำลังทหาารและเมืองเอาไว้อย่างมั่นคงที่เฮยหลงเจียง รวมทั้งสถานีสื่อสารด้วย อันเป็นการป้องกันชายแดนด้านตะวันออกเฉียงเหนือได้อย่างมีประสิทธิภาพ

เสวียนเยี่ยใฝ่รู้รักเรียน อ่านมาหมดทั้งหนังสือประวัติศาสตร์ , ปรัชญาลัทธิต่างๆ , กฎหมาย , คณิตศาสตร์ , พระไตรปิฏก และ คัมภีร์เต๋า พระองค์สนับสนุนวรรณคดี โปรดปราณนักวิชาการ เสวียนเยี่ยยังสนใจวิชาวิทยาศาสตร์ธรรมชาติของทางตะวันตกอย่างยิ่ง โดยเฉพาะวิชาแพทย์แผนใหม่ของชาวตะวันตกและวิชาคณิตศาสตร์
เสวียนเยี่ยมีโอรสทั้งสิ้น ๓๕ องค์ ที่รอดมาจนโตมี ๒๐ องค์ ปีคังซีที่ ๑๔ แต่งตั้งโอรสอิ้นเหริงเป็นรัชทายาท จนถึงปีคังซีที่ ๕๑ ก็ได้ทำการปลดและแต่งตั้งรัชทายาทหลายครั้ง จนถึงตอนใกล้สวรรคต ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะให้ใครเป็นรัชทายาท ดังนั้นจึงก่อให้เกิดการแย่งบังลังก์กันอยย่างดุเดือดในหมู่โอรส เสวียนเยี่ยทรมานใจกับเรื่องนี้จนเกิดอาการเดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย จนถึงขั้นประหารขุนนางใหญ่ไปหลายรายเพราะเรื่องแต่งตั้งรัชทายาทนี้ ทำให้ชนชั้นปกครองเกิดความปั่นป่วน เสวียนเยี่ยไม่อาจจะปกครองบ้านเมืองได้อีกแล้วในตอนนี้ และทำให้ปลายรัชสมัยของเสวียนเยี่ย ระบบราชการเสื่อมโทรม เกิดการฉ้อราษฏร์บังหลวงไปทั่ว ซึ่งเป็นเรื่องผิดพลาดอันใหญ่หลวงเพียงเรื่องเดียวในชีวิตของเสวียนเยี่ย

ในช่วงที่เสวียนเยี่ยปกครอง ประเทศจีนกลายเป็นประเทศที่มีพื้นที่กว้างขวาง รวมกันเป็นปึกแผ่นและเจริญรุ่งเรือง วัฒนธรรมและเศรษฐกิจได้รับการพัฒนา การแผ่ขยายอำนาจมายังประเทศจีนของพวกล่าอาณานิคมชาวตะวันตกจึงถูกสกัดเอาไว้ได้อย่างเด็ดขาด สร้างเสถียรภาพแก่ฐานของราชวงศ์ชิง

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:11 pm

Timmy พิมพ์ว่า:
พระราชประวัติของจักรพรรดิ์คังซีที่ซ้อจางแต๋มเอามาฝากละเอียดดีจังเลยค่ะ จริงๆพระองค์ก็เก่งมากๆ คงเพราะเหตุนี้ด้วยมั้ง หนังถึงชอบเอาประวัติของพระองค์ท่านมาสร้างอยู่บ่อยๆ ที่เด่นๆในยุคชิงก็จะมี หย่งเจิ้น , คังซี แล้วก็เฉินหลง แล้วถ้าเลยยุคนี้ไปแล้วก็จะเป็นพระนางซูสีไทเฮาไปเลย พอพูดถึงพระนางก็อดที่จะนึกถึงจักรพรรดิปูยีไม่ได้ น่าสงสารที่สุด ปั้นปลายชีวิตเป็นแค่คนทำสวน เฮ้อ...แต่ถ้าเป็นยุคหมิงก็ต้องพระองค์นี้เลย จูหยวนจาง องค์หมิงไท่จู่ ว่ากันว่าพระองค์ก็เก่งมากๆเหมือนกัน อ้าว..เริ่มออกทะเลซะแล้ว คิคิ

O-yohyo พิมพ์ว่า:
แต๋มเยี่ย

อ่านแล้วค่ะ ฮ่องเต้คังซีพระองค์จริงเก่งมากๆ
ล้มอ๋าวป้ายได้ตั้งแต่อายุ 14 เอง Shocked เรียนเก่งอีกต่างหาก
แต่เรื่องพระโอรสแย่งสมบัติเนี่ย คงห้ามกันยากเนอะ

ซีหงกุ

มาแล้วค่ะ MV เมิ่งเหยาตอนบู๊และทำหน้าตายียวนนิดนิ๊ส

http://download.yousendit.com/629E3F8547E9499F

บุคลิกเมิ่งเหยาก็อย่างที่บอก สบายใจได้ ไม่เหมือนไฉ่เยี่ยสักนิดค่ะ

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:14 pm

lingu พิมพ์ว่า:
o-yo ดูคลิป mv แล้วค่า แม่นางเมิ่งเหยาเธอดูเรียบร้อย เยือกเย็น อ่อนหวาน และเก่งกาจผสมผสานกันเลยค่ะ คิดว่าเหมาะกับจอมยุทธ์ชีเส้าเฟยมากกว่าคังซื่อค่ะ เพราะคังซื่อดูหน้าละอ่อนกว่าเมิ่งเหยา อยู่กับเส้าเฟยแล้วสมกันยังกะกิ่งทองใบหยกเชียวค่ะซ้อแต๋ม คนหนึ่งเคร่งขรึมยิ้มยาก คนนึงอ่อนหวานน่ารักแถมยังดูใจเย็นเก่งกาจ อ้ายยย เชียร์คู่นี้ค่ะ Embarassed Laughing

Maremare พิมพ์ว่า:
ที่แมรอ่านมา... เป็นอายุสิบห้าที่ล้ม อาเฮียอ้าวป้ายได้ แต่ก็นะคะ
ก็คงราวๆนี้ 14 15 16 ..แหละโหะๆๆ ไม่เหมือนกันสักเวปLaughing

แต่วิธีที่ล้มอ้าวป้ายได้นิ สุดยอดสมเป็นแมนจูสุดๆเลย อ้ายซินเจี๊ยหลอเสวี่ยนเยี่ย ใช้วิธีรุมค่ะ คล้ายๆในเรื่องฮ่องเต้บัลลังเลือดเลย

แต่ในหนังอ่อนนุ่มไปนิด ไม่ซะใจหนูแมรแมร์เลย....

ของจริงคงปิดห้องเอาถุงคลุมหัวของเฮียอ้าว แล้วรุมเลย.... (เด็กมากแต่เก่งมากกล้าหาญ ชาญชัย) Laughing Laughing ไปแล้วๆๆค่ะ

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:14 pm

O-yohyo พิมพ์ว่า:
55 แหมหลินกุ จะไม่ให้คังซีหน้าอ่อนกว่าได้ไง
ก็พี่ชายเล่นไว้ตั้ง 11-12 ปีที่แล้ว ส่วนเมิ่งเหยาน่ะ เมื่อ 1-2 ปีนี้เองค่ะ
ต่างกันตั้ง 10 ปี ขืนเมิ่งเหยาหน้าอ่อนกว่า ก็สยองแล้วอ้ะ Laughing


http://download.yousendit.com/7EC08284498381BE

มีคลิปมาฝากอีกแล้วค่ะ อัพมาเผื่อให้หลินกุตัดภาพ
จะได้เอาไปทำ MV ตัวนี้ไม่มีอักษรคาดค่ะ ไฟล์ใหญ่หน่อย 50 MB
แต่ภาพชัดคมแจ๋ม เพลงที่ใช้เป็นภาษาเวียดนาม
คนทำชื่อ Azn_Pearl เป็นแฟนคลับชาวเวียดนามในอเมริกาค่ะ

MV ตัวนี้ เค้าเอาภาพมาจากละคร แต่คิดคอนเซปต์ใหม่
มีทั้งหมด 9 ตอนด้วยกัน ที่เลือกมาเป็นตอนที่ 3
คอนเซปต์ประมาณว่า พี่สิงเลี่ย เข้าใจเมิ่งเหยาผิด
คิดว่าเมิ่งเหยาไปชอบฟั่นเหลียงจี๊ ก็เลยน้อยอกน้อยใจ
ซึ่งใจละครจริงๆ ไม่มีแบบนี้ค่ะ เพราะเมิ่งเหยา เธอมีแต่พี่สิงเลี่ยคนเดียวในหัวใจ
พี่สิงเลี่ยก็เลยไม่ต้องตามหึง มีแต่จะน้อยใจเพราะเมิ่งเหยารักชาติยิ่งชีพ Laughing

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:15 pm

lingu พิมพ์ว่า:
แมรๆ พี่หลินว่าอ้าวป้ายบุ๋มบิ๋มโดนขนาดนี้ถือว่าใช้ได้แล้วนา เพราะในละครเนี่ย แม้จะโหดร้ายยังไง ความดีของแกก็ยังมี อย่างเช่นช่วยอบรมสั่งสอน ให้วรยุทธ์คังซีมาแต่เล็กแต่น้อย แล้วแกก็ยังรักชาติบ้านเมือง แต่ในบทประพันธ์นี่ไม่รุว่าจะร้ายแค่ไหนค่ะ

ขอบคุณสำหรับไฟล์ที่อัพให้ค่ะ o-yo ใหญ่มั่กๆ โฮะๆ ไว้ถ้าโหลดแล้วจะเอาไว้ทำ mv ท่านเส้าซังกับเมิ่งเหยาค่ะ โฮะๆ
Laughing

O-yohyo พิมพ์ว่า:
วิธีการลงโทษอ้าวป้ายของคังซีพระองค์จริง
ดูแล้วก็เข้าใจค่ะ ว่าอารมณ์วัยรุ่นที่โดนกดดันมากๆ น่ะเป็นไง
คิดว่าท่านคงสุดทนแล้วล่ะมั้ง แต่ยังเด็ก อำนาจก็ไม่มี
เพราะงั้นก็คงต้องทำเท่าที่ทำได้แหล่ะ Cool

http://download.yousendit.com/B60612343A15AC39

คลิปอีกตัว อันนี้เป็นของ Azn_Pearl เช่นเดียวกัน
เป็นเวอร์ชั่นต่อจากตอนที่ 3 ใน MV นี้
o-yo คัดมา เพราะชอบฉากที่เมิ่งเหยานั่งดูสร้อยหินเจ็ดสี
ที่พี่สิงเลี่ยมอบให้ ตามตำนานบอกว่าหินแต่ละสี มีความหมายในเรื่องโชคต่างกัน
หากนำไปไว้ในที่มืดแล้วหินสีใดส่องแสง แสดงว่ามีโชคด้านนั้น
เมิ่งเหยาก็แอบแหวว ทดสอบกะเค้าจริงๆ ด้วยค่ะ

ดูแล้ว ก็แอบนึกถึงพี่ชายตอนซื้อรถให้อาซ้อตัวจริง
สงสัยกะซื้อให้อาซ้อให้ครบเจ็ดคันมั่งป่ะเนี่ย Laughing

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:16 pm

lingu พิมพ์ว่า:
o-yo โหลดแล้วค่ะ ขนาดไฟล์ใหญ่ตั้ง 50 mb หลินกุคิดว่ายาว ที่ไหนได้มีแค่กระจึ๋งเดียว ทำไมขนาดใหญ่มากงี้ไม่รุ แถมยังเป็นนามสกุล wmv ด้วย เอามาตัดต่อไม่ได้เลยจ้า หาโปรแกรมแปลงให้เป็น mpg อยู่เนี่ย ตัวไหนก็มะได้ เส้าซังเลยค่ะ Crying or Very sad

O-yohyo พิมพ์ว่า:
o-yo ก็ไม่ถนัดเรื่องโปรแกรมค่ะหลินกุ

ถ้าไง จะลองหา MV ตัวที่เป็นไฟล์สกุล .rm ให้นะคะ

พวก .rm ไฟล์จะเล็กกว่า อย่างขนาดไฟล์เท่ากันก็จะได้เวลาที่นานกว่า
แต่ว่าไฟล์ .wmv ภาพจะคมชัดกว่ากันค่ะ

ขอโทษด้วยนะคะ ไม่รู้จริงๆ ว่าหลินกุตัดได้เฉพาะ .rm
พรุ่งนี้จะหาตัวใหม่ให้ค่ะ Embarassed

lingu พิมพ์ว่า:
rm นี่ตัดได้ค่ะ แต่พอตัดแล้วต้องเอามาแปลงเป็น mpg อีกรอบอยู่ดี เพราะตอนทำ mv ต้องใช้ไฟล์ mpg เท่านั้นอ่ะค่ะ ถ้าจะให้ดี ขอแบบ mpg เลยจะดีม้ากมากค่ะ เหมือนที่เราตัดสดๆ จาก vcd เลย แต่ถ้ามีแต่ rm ก็ได้จ้า Cool

O-yohyo พิมพ์ว่า:
หลินกุ

ลองดูคลัง MV แล้วไม่มีสกุล .mpg สักตัวเลย Crying or Very sad
ตัวที่เป็นสกุล .rm มีตัวคาดทั้งนั้นเลยค่ะ
นอกนั้นก็เป็น .wmv หมดเลย มีอีกสกุลที่ไม่แน่ใจว่าใช้ได้เปล่า
คือ .movieclip อันนี้เยอะพอสมควร หลินกุจะเอาสกุลไหนดีคะ
จะได้อัพให้ถูก




_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:17 pm

lingu พิมพ์ว่า:
หาตัวแปลงไฟล์ wmv ได้แล้วคร่า o-yo ทีนี้ส่งมาเต๊อะๆๆ กี่คลิปๆๆ ข้อยบ่อยั่น โฮะๆๆๆ พลังร๊ากชาเรี่ยนขึ้นขมองแระ ขอภาพเน้นนางเอกนะคะ Laughing

O-yohyo พิมพ์ว่า:
เย้ เย้ เย้ เดี๋ยวจะอัพให้ค่า รอดู MV ชาเรี่ยน แบบกำลังภายใน Cool










_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:20 pm

Timmy พิมพ์ว่า:
ทับทิมรอดูมั่งนะค่ะ แต่ว่าไฟล์ใหญ่รึเปล่าค่ะ ยังชอบใจตอนนู้นเอ็มวีที่พี่หลินเอามาให้โหลดอ่ะค่ะ เรื่องอะไรนะที่แฟนคลับตัดมาทำให้ แต่พอถ่ายจริงๆ พี่ชายไม่ได้เล่นกะอาเส่อ่ะค่ะ จำไม่ได้แล้ว ชอบค่ะอันนั้นสวยดี แล้วก็อีกอันเอ็มวีสุดบอดอลังการ ที่เป็นแบบระลึกชาติอ่ะค่ะ

O-yohyo พิมพ์ว่า:

ตัวที่ทับทิมพูดถึงที่ว่าระลึกชาตินั่นชื่อ chi-cha MV ค่ะ
อันนั้นสุดยอดเทคนิคจริงๆ เลย ส่วนที่เป็นชุดโบราณ สีแดงๆ
นั่นชื่อ Dai Nei Fa ค่ะ สองตัวนี้ คือที่สุดของที่สุดแล้ว
ในบรรดา Mv ชาเรี่ยน 😉

-----------------------------------------

หลินกุ

MV เมิ่งเหยา จ้า

http://download.yousendit.com/5C7CEDA032373DD2

------------------------------------------------------

วันนี้พาเส่เยี่ย มาให้ยลโฉมให้หายคิดถึงเลย Embarassed










_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:22 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
กุกุตัดเสร็จแล้วรีบเอามาลงนะคะ (ไม่เอา .rm นะ เครื่องเปิดไม่ได้) แต๋มอยากดูอาเส่คู่ชิแลมมากกกกกกกกกก ส่วนฟิคติดไว้สัปดาห์หน้านะคะ

ongwan พิมพ์ว่า:
ดีครับพอดีว่าแวะเข้ามา คุยกับแมร์ที่บ้านลำน้ำจันทร์ เลยลองแวะมาหานิยายอ่านดู เรื่องนี้สนุกดีนะครับรออ่านตอนต่อไปนะครับ Laughing

lingu พิมพ์ว่า:
มาแล้วจ้า สำหรับ mv ชาเรี่ยน vol.1 ประกอบฟิคของซ้อสี่ จางแต๋มชุดแรก ชีเส้าเฟย + เส่เยี่ย ขอจับคู่นี้ก่อนคังซื่อนะคะซ้อสี่ ใครที่เคยดูเสอน้องในบทแม่นางเมิ่งเหยา ก็ลืมๆไปนะคะ มาจินตนาการไปกับหลินกุใน mv นี้กันค่ะ เพลงประกอบชื่อเพลง 追尋 "จุย ซุ่น" (ขอได้รับความขอบคุณจากซีฟูดที่ช่วยแปลชื่อเพลงให้ค่ะ) แปลไทยว่า "ตามหา" คล้องจองกับ mv หลินกุอย่างบังเอิญเลย ตอนที่ใส่เพลงนี้ก็ไม่รู้ความหมายหรอก เห็นมันเพราะดี เสียงร้องของจางจื้อหลิน ลองโหลดดูนะคะ ฝีมือทำ mv ขั้นอนุบาล แต่พอดูกล้อมแกล้มไปนะคะ แหะๆ เลือกโหลดลิงค์เดียวตามถนัดจ้า

Mv Charlian_vol.1


http://www.savefile.com/files/447604

http://www.sendspace.com/file/vju5co


tomtam พิมพ์ว่า:
อ๊ากกกกก... กุกุน่ารักมาก ตอนนี้กำลังโหลดอยู่จ้า รู้สึกว่าลิงค์ตัวที่สองจะไวกว่าตัวแรกนะคะ ส่วนฟิคหน่ะขอเป็นวันอังคารตามข้อตกลงนะ เขียนเกือบเสร็จแล้วค่ะ

ขอบคุณอ๋องว่านที่เข้ามาอ่านนะคะ แต่เรื่องนี้อัพช้าหน่อย นานๆ ลงที ประมาณเดือนละครั้งเพราะผู้แต่งไร้ประสบการณ์และขาดความสามารถ ยังไงวันอังคารนี้จะพยายามปั่นให้เสร็จค่ะ

โยโย่กลับไปดูฮ่องเต้บัลลังก์เลือดให้จบเถอะค่ะ เพราะตอนที่จะลงนี้ไม่มีคังซื่อ เดี๋ยวเพื่อนแต๋มกลับมาจากเมืองไทยเดือนหน้าแล้ว จะเอาคังซีมาดูก่อนเป็นอันดับแรกเลย จะได้นึกออกว่าพระองค์มีบุคลิกยังไง แล้วจะเอามาใส่ฟิคเยอะๆ เลย เพราะแต๋มดูเรื่องนี้แค่รอบเดียวเมื่อสิบเอ็ดปีที่แล้ววววว โหยยยมันก็ลืมไปบ้างอ่ะ

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:22 pm

O-yohyo พิมพ์ว่า:
ดู MV แล้วค่า 😉 พี่เส้าซังเท่ห์ Embarassed เมิ่งเหยาน่ารักน่าหยิก Cool

แต๋ม..ไปนั่งดูองค์คังซีต่อแล้วค่ะ แหม กำลังนอกใจไปดู ละครอาเส่ซะหน่อย
พอแต๋มบอกว่าอีกนานกว่าองค์คังซื่อจะออก ก็เลยดูต่อดีกว่า เดี๋ยวต่อไม่ติด
ตอนนี้คังซีเริ่มคิดอยากทำพจนานุกรม แล้วก็โดนอ้าวป้ายขัดขวางอีกแล้ว
แต่ฮ่องเต้ฉลาดกว่า โด่...แอบทำก็ได้ แถมมีขุนนางฮั่นสนับสนุนด้วย
เรื่องงาน ฮ่องเต้ เทห์ และ เก่ง ขึ้นทุกวัน ทุกวัน
แต่เรื่องความรัก ไม่โดนใจ o-yo เลย ก็ o-yo เชียร์ฮองเฮา นี่หน่า
สงสารเสด็จย่าด้วยล่ะ แต่ก็นะ ฮ่องเต้ยังเป็นวัยรุ่นอยู่
ช่วงกลางตอนที่ 10 ฮ่องเต้นึกว่าสุ่ยเยี่ยตายแล้ว
แล้วปิงเยี่ยก็หนีสามีกลับมา (สงสารสามีสุ่ยเยี่ยมากค่ะ โถ)
ดูถึงตอนเนี้ยแหล่ะจ้า กำลังดูต่อเลย

ปล. แต๋มดูไว้เมื่อ 11 ปีที่แล้ว นานมากเลยอ้ะ
ยังจำชื่อตัวละครได้ นับว่าความจำดีมากค่ะ
o-yo เอง แค่ปีเดียว ยังเริ่มลืมๆ ไปแล้วเลยเนี่ย Embarassed

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:23 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
ตอนที่ 5 สหายน้อย

สิบสี่ปีก่อนหน้านั้น ขณะที่เด็กน้อยชีเส้าเฟยกำลังพาม้ามาพักดื่มน้ำที่ลำธารเล็กๆ แห่งหนึ่ง อยู่ๆ ก็ได้ยินเสียงการต่อสู้ขึ้น เด็กน้อยจึงค่อยๆ ปีนข้ามเนินเขาเพื่อตามหาที่มาของเสียงนั้น เมื่อมาถึงอีกด้านหนึ่งของเนินเขา เด็กน้อยก็เห็นภาพจอมยุทธวัยกลางคนผู้หนึ่ง มือขวาของเขาถือกระบี่เล่มใหญ่ ส่วนมือซ้ายจูงเด็กสาวเอาไว้คนหนึ่ง เขากำลังถูกชายฉกรรจ์สี่คนซึ่งแต่งตัวเหมือนพวกมือปราบราชสำนักล้อมเอาไว้ทั้งสี่ด้าน ชีเส้าเฟยหลบอยู่ในกอหญ้าหลังเนินเขาและเฝ้าติดตามดูเหตุการณ์อย่างตื่นเต้น

"โจรขายชาติยอมมอบตัวซะดีๆ เจ้าและลูกจะได้ไม่ต้องเจ็บตัว" หัวหน้ามือปราบคนหนึ่งเอ่ยขึ้นพร้อมกลับชี้ปลายกระบี่ไปที่หน้าของจอมยุทธผู้นั้น
"หึหึหึ" จอมยุทธหัวเราะออกมาเบาๆ โดยไม่มีท่าทีว่าจะกลัวมือปราบพวกนี้เลยแม้แต่น้อย
"เจ้าขำอะไรเหอะ" คนเป็นมือปราบทำหน้าหงุดหงิด
"ข้าไม่ใช่โจร และไม่มีวันคิดขายชาติด้วย" จอมยุทธตอบสีหน้านิ่ง น้ำเสียงเรียบ มือของเขายังกำมือบุตรสาวไว้แน่นเช่นเดิม
"เจ้าจะขายชาติหรือไม่เรื่องนั้นข้าไม่สน ยังไงวันนี้ข้าต้องเอาหัวเจ้ากลับไปให้ได้!!!" มือปราบตอบน้ำเสียงโหด พร้อมกับตั้งท่าจะจู่โจมเต็มที่ จอมยุทธเห็นเช่นนั้นก็ชักกระบี่เตรียมพร้อมเช่นกัน
"ในเมื่อเจ้าไม่ฟังเหตุผล ก็ป่วยการจะอธิบาย" ยังไม่ทันที่พวกมือปราบจะมีโอกาสได้กระพริบตา จอมยุทธก็พุ่งกระบี่ออกไปอย่างรวดเร็ว อีกนิดเดียวก็แทบจะตัดศีรษะของคนที่เป็นหัวหน้าได้แล้ว โชคดีที่มือปราบอีกสามคนเข้ามาช่วยรับกระบี่เอาไว้ได้ทัน แต่ถึงกระนั้นทั้งสามคนต่างก็กระเด็นไปคนละทิศละทาง ด้วยความหนักหน่วงของกระบี่ที่จอมยุทธผู้นั้นใช้
“กระบี่ไม่เลวนี่” หัวหน้ามือปราบเอ่ยขึ้น
“วันนี้เป็นบุญของเจ้าแล้วที่จะได้ตายด้วยนี่สุ่ยหาน” จอมยุทธกล่าวตอบ
“นี่ สุ่ย หาน!!!” พอได้ยินชื่อกระบี่คนที่เป็นหัวหน้าก็อุทานออกมาอย่างลืมตัว ตอนนี้เขาเริ่มรู้สึกหวาดๆ กับวรยุทธของคนตรงหน้า ที่สำคัญในมือของชายผู้นี้ยังมีกระบี่อันดับหนึ่งของแผ่นดินอีกด้วย
"หัวหน้าหันๆ เอาไงดีครับ" ลูกน้องคนหนึ่งเข้าไปสะกิดถามเมื่อเห็นหัวหน้าของตนยืนนิ่งไม่พูดอะไร
"ล้อมมันไว้ทั้งสี่ด้าน ดูสิว่าจะหนีไปไหนพ้น" หัวหน้ามือปราบหันไปสั่งลูกน้อง แม้จะรู้สึกหวั่นๆ แต่จะถอยก็ไม่ได้ เขาจึงคิดอาศัยวิธีคนมากได้เปรียบ หากเข้าโจมตีพร้อมๆ กัน ต่อให้เก่งกาจสักแค่ไหนก็ต้องมีพลาดพลั้งกันบ้าง

หลังจากนั้นพวกมือปราบทั้งสามคนก็พลัดกันเข้าโจมตีอย่างไม่คิดชีวิต คนหนึ่งบุกเข้าด้านซ้าย คนหนึ่งบุกเข้าด้านขวา ส่วนอีกคนหนึ่งก็โจมตีด้านหน้า แต่ปรากฏว่าไม่สามารถทำอะไรจอมยุทธผู้นี้ได้เลยแม้แต่น้อย ชีเส้าเฟยที่เฝ้าดูเหตุการณ์อยู่ก็ถึงกับขยี้ตาตัวเอง เขาไม่เคยเห็นใครที่วรยุทธสูงส่งขนาดนี้มาก่อน แค่ลำพังคนๆ เดียวต่อสู้กับคนถึงสี่คนก็ลำบากแล้ว แต่จอมยุทธคนนี้อีกมือหนึ่งยังจับบุตรสาวของตนไว้แน่นโดยไม่มีท่าทีว่าจะปล่อยนางเลยด้วย ที่น่าแปลกใจยิ่งไปกว่านั้นก็คือ เด็กสาวคนนั้นดูอย่างไรก็อายุไม่น่าเกินสี่ขวบ แม้นางจะดูหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย แต่ก็ไม่ร้องไห้ออกมาสักนิดเดียว

ทั้งห้าคนต่อสู้กันได้พักใหญ่ พวกมือปราบก็ยังไม่สามารถทำอะไรจอมยุทธผู้นี้ได้ ระหว่างที่ลูกน้องอีกสามคนกำลังชุลมุนกันโจมตีจอมยุทธอยู่นั้น หัวหน้าหันหลุดออกมาจากวงล้อม เขาอาศัยทีเผลอโฉบเข้าไปกระชากตัวเด็กสาวออกมา
“ท่านพ่อ!!!” เด็กน้อยร้องด้วยความตกใจกลัว
“เส่เยี่ย!!!” จอมยุทธเห็นเช่นนั้นก็ตกใจ ทีนี้เขาฟาดกระบี่ใส่คนตรงหน้าอย่างไม่ยั้งมือ
“ท่านพ่อ!!!” เด็กสาวยังคงร้องเรียกผู้เป็นบิดาเสียงหลง หัวหน้าหันลากนางออกมาไกลขึ้นเรื่อยๆ
“เส่เยี่ย!!! ปล่อยลูกข้านะ!!! เส่เยี่ย!!!” จอมยุทธพยายามจะฝ่าวงล้อมเพื่อออกมาช่วยบุตรสาวของตน ในที่สุดพวกมือปราบอีกสามคนก็ต้านเขาไว้ไม่อยู่ คนหนึ่งถูกฟันเข้าที่แขน อีกคนก็ถูกแทงบริเวณหัวไหล่ ส่วนอีกคนก็ถูกฝ่ามือซัดจนลอยกระเด็นออกไป เมื่อฝ่าวงล้อมออกมาได้จอมยุทธก็ไม่รอช้า เขารีบใช้วิชาตัวเบากระโดดมาขวางหัวหน้าหันไว้ทันที
“ปล่อยลูกสาวข้านะ!!!” คนพูดชี้ปลายกระบี่ไปที่หน้าของมือปราบ
“ท่านพ่อ!!!” เด็กสาวร้องหาผู้เป็นบิดาไม่หยุด มือปราบหันจึงเอากระบี่จ่อไว้ที่คอของนาง
“ข้าบอกให้เจ้าปล่อยนางเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ!!!” จอมยุทธเห็นบุตรสาวของตนตกอยู่ในอันตรายก็หน้าแดงด้วยความโกรธ
“อย่า... อย่าเข้ามานะ ถ้าเจ้าไม่อยากให้ลูกเจ้าตาย ก็วางกระบี่ลงซะ!!!” มือปราบหันพูดเสียงสั่น เหงื่อเริ่มผุดขึ้นมาบนใบหน้า
“ข้าบอกให้ปล่อยลูกข้า!!!” จอมยุทธกัดฟันด้วยความโกรธแค้น แววตาของเขาตอนนี้ดุดันราวกันเสือก็ไม่ปาน แต่แทนที่เขาจะตัดใจยอมวางกระบี่ลง เขากลับพุ่งเข้าไปปะทะกับหัวหน้ามือปราบอย่างไม่คิดชีวิต หัวหน้ามือปราบเห็นเช่นนั้นก็ผงะด้วยความตกใจ พร้อมกับผลักเด็กสาวออกไป แล้วยกกระบี่ขึ้นมาป้องกันตัวเองทันที ทำให้กระบี่ของทั้งคู่ปะทะกันอย่างจัง หัวหน้าหันไม่สามารถต้านรับพลังของจอมยุทธได้ จึงล้มลงไปกองกับพื้นแล้วกระอักเลือดออกมา
“วะ... ไว้ชีวิตข้าด้วย ไว้ชีวิตข้าด้วย” มือปราบหันร้องขอชีวิตเสียงสั่น ชั่วขณะที่จอมยุทธกำลังจะเงื้อมือปลิดชีวิตคนตรงหน้า เขารู้สึกได้ถึงความหวาดกลัวของของคนข้างๆ ตอนนี้บุตรสาวกอดเขาเอาไว้แน่น ตัวของนางยังสั่นไม่หายเพราะความกลัว แน่นอนว่าจอมยุทธ์ไม่อยากลงมือฆ่าคนต่อหน้าบุตรสาวของเขา วันนี้นางเจอเรื่องร้ายๆ มามากพอแล้ว เขาไม่ต้องการให้นางเจ็บปวดหรือเห็นภาพตอนที่เขาฆ่าคนตาย เมื่อคิดได้เช่นนั้นจอมยุทธจึงค่อยๆ ลดกระบี่ลง จากนั้นเขาก็จูงมือบุตรสาวเดินจากมา

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:23 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
สองคนพ่อลูกเดินต่อมาได้เพียงครู่เดียว ก็มีเสียงมือปราบจำนวนมากมุ่งมาทางด้านนี้ จอมยุทธหันมามองหน้าบุตรสาวด้วยความสับสน ลำพังเขาคนเดียวคงจะหนีได้ไม่ยาก แต่เขาไม่ต้องการให้บุตรสาวต้องมาเสี่ยงด้วย หากยังฝืนเดินทางต่อไปพวกมันต้องตามเขาพบแน่ เมื่อคิดได้เช่นนั้นจอมยุทธจึงตัดสินใจพาเส่เยี่ยวิ่งเข้ามาหลบซ่อนในก่อหญ้าหลังเนินเขา จอมยุทธลูบศีรษะบุตรสาวเบาๆ และทำสัญญาณให้นางอยู่เงียบๆ แต่เส่เยี่ยกลับมีท่าทางลนลานเหมือนเห็นอะไรบางอย่าง พอจอมยุทธหันมามองด้านหลังก็พบเด็กน้อยชีเส้าเฟยนั่งอยู่ใกล้ๆ นั่นเอง เขาตกใจมากแต่จะหนีก็คงไม่ทันแล้ว ตอนนี้เสียงของพวกมือปราบมาหยุดอยู่ใกล้ๆ นั่นเอง

“ข้าเห็นมันหนีมาทางนี้นะ” มือปราบหันรายงานมือปราบที่มาใหม่
“จะเป็นไปได้ยังไง ข้างหน้านี้ก็มีแต่แม่น้ำ พวกมันคงไม่ได้ดำน้ำหนีไปหรอกนะ” มือปราบที่มาใหม่ทำหน้าไม่เชื่อ
“นั่นสิ ข้าว่าพวกมันหนีเข้าป่าข้างหน้าไปแล้วมากกว่า” มือปราบอีกคนกล่าวเสริม
“จริงด้วยทางนั้นเป็นทางออกนอกเมืองได้นี่”
“แต่ข้าเห็นมันเดินมาทางนี้จริงๆ นะ” มือปราบหันยังคงยืนกราน
“ก็ได้ งั้นข้าจะรอเจ้าอยู่ตรงนี้ ส่วนเจ้าก็ไปหามันให้พบ แต่หากว่าวันนี้ไม่เจอ ข้าจะเอาหัวเจ้ากลับไปแทน เพราะว่าเจ้าทำให้ข้าเสียเวลาในการตามจับคนร้าย” มือปราบที่มาใหม่กล่าว
“โอว หัวหน้าเว่ยท่านอย่าพูดเล่นแบบนี้สิ ข้ารับไม่ไหวหรอก ท่านให้ไปทางไหน ข้าก็ไปทางนั้นนั่นแหละ” มือปราบหันดูจะเกรงใจคนที่มาใหม่นี้อยู่ไม่น้อย
“ดี งั้นจะชักช้าอยู่ทำไม รีบตามไปสิ ป่านนี้พวกมันหนีไปถึงไหนแล้ว” ว่าแล้วทั้งหมดก็ออกเดินทางเข้าสู่ป่าไผ่ด้านหน้าไป โดยไม่ได้สังเกตเห็นจอมยุทธกับบุตรสาวที่หลบซ่อนอยู่บริเวณนั้นเลย

หลังจากพวกมือปราบพวกนั้นจากไปแล้ว จอมยุทธก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ เขานึกว่าจะถูกจับได้เสียแล้ว โชคดีที่เด็กชายตรงหน้าไม่ส่งเสียเอะอะอะไรออกไป
“ท่านพ่อคะ ข้าหิวน้ำ” เส่เยี่ยที่เดินทางตรากตรำมาทั้งวันกล่าวกับผู้เป็นบิดา
“อดทนหน่อยนะลูกพ่อ” จอมยุทธลูบศีรษะของบุตรสาวเบาๆ
“คือ...” เด็กน้อยชีเส้าเฟยพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง
“มีอะไรเจ้าหนุ่ม” จอมยุทธทำเสียงดุ
“ที่ม้าข้ามีน้ำดื่มอยู่ หากพวกท่านไม่รังเกียจ ไปดื่มน้ำที่นั่นก็ได้ครับ” เด็กน้อยตอบ
“แล้วม้าเจ้าอยู่ที่ไหนหล่ะ” จอมยุทธยังคงทำเสียงดุใส่เขา
“ลงเนินเขานี่ไปเองครับ” ชีเส้าเฟยชี้ลงไปที่ลำธาร ข้างๆ มีม้ายืนอยู่ตัวหนึ่งจริงๆ ด้วย
“ไปเส่เยี่ย” จอมยุทธจูงมือบุตรสาวแล้วเดินตามชีเส้าเฟยไป เมื่อมาถึงม้า ชีเส้าเฟยก็วิ่งไปหยิบน้ำมาให้ เส่เยี่ยรับมันมาดื่มทันทีด้วยความกระหาย
“ค่อยๆ สิลูก เดี๋ยวก็สำลักหรอก” จอมยุทธกล่าวเตือน ยังไม่ทันขาดคำเส่เยี่ยก็ไอครอกแครกเพราะสำลักน้ำจริงๆ ชีเส้าเฟยยืนมองดูสองพ่อลูกอยู่ข้างๆ เขาสังเกตเห็นว่าที่แขนข้างขวาของจอมยุทธมีบาดแผลและเลือดไหลอยู่
“ท่านบาดเจ็บนี่ครับ” ชีเส้าเฟยทำหน้าตื่น
“แค่นี้เอง” จอมยุทธก้มลงมองบาดแผลของตนอย่างไม่ใส่ใจ
“ข้ามียาห้ามเลือด รอเดี๋ยวนะครับ” ชีเส้าเฟยวิ่งไปที่ม้าอีกครั้งแล้วหยิบห่อยาออกมาอันหนึ่ง
“ใช้ได้เหรอ” จอมยุทธทำหน้าไม่เชื่อ
“ครับ เวลาม้าที่ค่ายถูกเฆี่ยน ข้าก็ใช้ยานี่ห้ามเลือดให้พวกมันประจำ” ว่าแล้วชีเส้าเฟยก็ทำท่าจะทายาให้จอมยุทธ
“เฮ้ยเดี๋ยว... นี่มันยารักษาม้างั้นเหรอ” จอมยุทธเบี่ยงตัวหลบ
“แต่มันได้ผลจริงๆ นะครับ คนก็ใช้ได้” ชีเส้าเฟยตอบอย่างมั่นใจ
“เอามานี่มา ข้าทาเองได้” จอมยุทธรับยามาจากมือของชีเส้าเฟยแล้วก็ทามันลงบนบาดแผลทันที
“โอ๊ย” เขาร้องออกมาเพราะรู้สึกแสบด้วยฤทธิ์ยา ชีเส้าเฟยก็ยืนลุ้นอยู่ข้างๆ จนกระทั่งจอมยุทธทายาเสร็จ หลังจากนั้นไม่นานเลือดก็หยุดไหลจริงๆ
“อืมได้ผลจริงๆ ด้วย” จอมยุทธหันมายิ้มให้เด็กน้อย ชีเส้าเฟยเองก็ยิ้มตอบเขาเช่นกัน
“เจ้าหนุ่มน้อย เจ้าชื่ออะไรหล่ะ” จอมยุทธเริ่มเปิดบทสนทนา
“ข้าชื่อชีเส้าเฟยครับ” เด็กน้อยตอบอย่างชัดถ้อยชัดคำ
“เจ้าอยู่แถวนี้งั้นเหรอ” จอมยุทธยิ้มแล้วถามต่อ
“ครับ ข้าเป็นคนดูแลม้าอยู่ในค่ายแม่ทัพหลิน” เด็กน้อยตอบอย่างภาคภูมิใจ
“แม่ทัพหลินเซียงงั้นเหรอ อืมเป็นตงฉินที่น่านับถือคนหนึ่งนะ” จอมยุทธพยักหน้าด้วยความพอใจ
“ใช่แล้วครับ ท่านแม่ทัพเป็นวีรบุรุษในใจข้า พวกต้าเหลียวหน้าไหนก็ไม่กล้าต่อกรด้วย” ชีเส้าเฟยตอบ พอจอมยุทธได้ยินเช่นนั้นก็หัวเราะชอบใจ
“แล้วเจ้าอายุเท่าไหร่แล้ว” เขาถามต่อ
“ปีนี้ข้าหกขวบครับ” ชีเส้าเฟยตอบเสียงดัง
“หกขวบงั้นเหรอ” จอมยุทธทำหน้าไม่เชื่อ

“ครับ” ชีเส้าเฟยพยักหน้ารับ ส่วนจอมยุทธก็ค่อยๆ พิจารณาบุคลิกของเด็กน้อยตรงหน้าซึ่งดูโตเกินวัยจริงๆ ทั้งความคิดความอ่านและลักษณะท่าทางที่องอาจ ต่อไปคงจะได้เป็นใหญ่เป็นโตแน่ๆ
“นี่อาเฟย แล้วเจ้าไม่มีอะไรถามข้าบ้างงั้นหรือ” จอมยุทธยิ้ม
“ไม่มีนี่ครับ” ชีเส้าเฟยทำหน้างงๆ
“อะไรกัน ข้าถามเจ้าตั้งมากมาย แล้วเจ้าไม่อยากรู้เรื่องของข้าบ้างงั้นเหรอ”
“คือข้า...” ชีเส้าเฟยทำท่าไม่อยากตอบ
“เจ้ามีอะไรจะพูดก็พูดมาเถอะ ยังไงวันนี้เจ้าก็ช่วยข้าแล้วนี่” จอมยุทธกล่าวอย่างเป็นกันเอง
“ข้าขอพูดตามตรง ข้าเห็นท่านจอมยุทธหลบหนีการจับกุมของพวกมือปราบมา ท่านย่อมไม่ต้องการเปิดเผยตัว ด้วยเหตุนี้ข้าจึงไม่อยากถามอะไรท่าน” ชีเส้าเฟยให้เหตุผลสั้นๆ เพราะเขาไม่ต้องการให้จอมยุทธรู้สึกลำบากใจ จอมยุทธได้ยินเช่นนั้นก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:25 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
“เจ้าไม่กลัวว่าข้าเป็นคนร้ายแล้วจะฆ่าเจ้าปิดปากงั้นเหรอ” ทีนี้เขาหันมาส่งสายตาอำมหิตนิดๆ ให้ชีเส้าเฟย
“ด้วยฝีมืออย่างท่าน หากจะลงมือสังหารข้าหรือต่อให้มือปราบพวกนั้นด้วย ก็ไม่ใช่เรื่องยาก แต่ท่านกลับปล่อยพวกเขาไป เพียงแค่นี้ข้าก็รู้แล้วว่าท่านต้องเป็นคนดีแน่ๆ” ชีเส้าเฟยตอบด้วยความมั่นใจ เขาเองก็รู้สึกชื่นชมจอมยุทธผู้นี้อยู่ในใจเหมือนกัน
“นี่เจ้าช่วยข้าเพียงเพราะเหตุผลแค่นี้งั้นเหรอ” จอมยุทธทำหน้าไม่เชื่ออีกครั้ง
“แล้วก็เพราะนางด้วยครับ” ชีเส้าเฟยชี้ไปที่สาวน้อยที่ตอนนี้หลับไปบนตักของผู้เป็นบิดาแล้ว เขาสังเกตเห็นว่าที่เอวของนางยังมีหยกทรงกลมเล็กๆ สีส้มคล้องอยู่ด้วย
“หากท่านเป็นอะไรไป แล้วใครจะดูแลนาง มือปราบพวกนั้นดูแล้วไม่มีคุณธรรมสักคน” ชีเส้าเฟยกล่าวต่อ จอมยุทธได้ยินเช่นนั้นก็ได้แต่หัวเราะเพราะทึ่งในความรู้จักพินิจพิเคราะห์ของเด็กหนุ่มตรงหน้า
“ไม่นึกเลยว่าเด็กหกขวบอย่างเจ้ายังรู้จักแยกแยะผิดชอบชั่วดีได้ดีเสียยิ่งกว่ามือปราบพวกนั้นเสียอีก ดูท่าต่อไปค่ายแม่ทัพหลินคงยิ่งใหญ่เกรียงไกรเป็นแน่” จอมยุทธตบที่บ่าของเด็กน้อยเบาๆ
“แล้วท่านจอมยุทธคิดจะทำยังไงต่อไปหล่ะครับ” ชีเส้าเฟยถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง
“นี่ก็ใกล้ค่ำแล้ว ข้าคงจะหาที่หลบซ่อนสักแห่ง” จอมยุทธก้มลงมองบุตรสาวที่พล่อยหลับไปเพราะความอ่อนเพลีย เขาลูบผมของนางเบาๆ
“ด้านโน้นมีถ้ำลับอยู่แห่งหนึ่ง ข้าไปเล่นที่นั้นบ่อยๆ คืนนี้ท่านไปพักที่นั่นก็ได้ครับ” ชีเส้าเฟยเสนอขึ้น
“อืมงั้นเจ้านำทางนะ” จอมยุทธเห็นว่าไม่มีทางเลือกอื่นจึงรับข้อเสนอเขา
“ครับ” ว่าแล้วชีเส้าเฟยก็พาจอมยุทธและเส่เยี่ยเดินทางลัดเลาะป่าไผ่มาจนพบถ้ำลับแห่งหนึ่ง ทางเข้าของถ้ำถูกปกปิดไว้มิดชิดด้วยกอหญ้าและต้นไม้จำนวนมาก หากไม่สังเกตก็จะไม่รู้เลยว่ามีถ้ำอยู่บริเวณนี้ จอมยุทธประคองบุตรสาวที่กำลังหลับอยู่ลงบนเตียงใบไม้ที่ชีเส้าเฟยนำมาปูไว้ให้ เขาสังเกตเห็นว่าเส่เยี่ยตัวร้อนจัดมาก ชีเส้าเฟยจึงอาสากลับไปที่ค่ายเพื่อนำเอายามาให้ ก่อนจากไปซุนซิ่งให้เขาสาบานว่าจะไม่นำเรื่องที่เขาหลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่ไปบอกใคร ชีเส้าเฟยรับปากแล้วก็เดินทางกลับมาที่ค่ายแม่ทัพหลินทันที

ระหว่างที่ชีเส้าเฟยเดินจูงม้าเข้ามาในค่ายอย่างรีบร้อน หลินกุเหนียงบุตรสาววัยหกขวบของแม่ทัพหลินเซียงก็เข้ามาทักทายชีเส้าเฟยอย่างสนิทสนม
“พี่เส้าเฟยนี่ท่านไปไหนมา” ชีเส้าเฟยตกใจเล็กน้อยที่ถูกถามเช่นนั้น แต่พอหันไปเห็นหน้าเจ้าม้า จึงนึกขึ้นได้
“เอ่อข้า... พาเจ้าม้าไปดื่มน้ำมา” เด็กชายตอบ
“รู้มั๊ยว่าเกิดเรื่องใหญ่แล้ว” หลินกุทำเสียงตื่นเต้นเหมือนมีเรื่องสำคัญเกิดขึ้นจริงๆ
“มีเรื่องอะไรงั้นเหรอกุกุ” ชีเส้าเฟยทำตาโตเมื่อเห็นสีหน้าของนาง
“ก็วันนี้ มีมือปราบเกือบยี่สิบคนมาที่ค่าย พวกเขาบอกว่าจะมาจับคนร้ายหน่ะ” หลินกุทำท่าตื่นเต้น
“คนร้ายงั้นเหรอ” ตอนนี้หน้าของเด็กน้อยชีเส้าเฟยเริ่มเปลี่ยนสี
“ใช่ พวกเขาบอกว่าจะมาจับกบฏต้าเหลียวหน่ะ” ยังไม่ทันที่สาวน้อยหลินกุจะได้เล่าเรื่องต่อ ก็มีเสียงชายหนุ่มอีกคนหนึ่งแทรกขึ้น
“อ้าวกุกุมาอยู่นี่เอง อ้าวน้องเส้าเฟยก็อยู่นี่ด้วย เจ้าไปไหนมา ข้าตามหาเจ้าทั้งวันเลยรู้ไหม” หลินชงบุตรชายคนโตของแม่ทัพหลินเซียงเดินเข้ามาทักทายน้องสาวและตบบ่าเพื่อนซี้อย่างสนิทสนม
“พี่หลินชงตามหาข้ามีอะไรงั้นเหรอ” ชีเส้าเฟยทำหน้าสงสัยอีกรอบ
“ไม่ต้องพูดมากแล้ว ตามมานี่ทั้งคู่เลย”

ว่าแล้วหลินชงก็ลากหลินกุเหนียงกับชีเส้าเฟยออกมาจากเขตกระโจมที่พัก เด็กทั้งสามคนเดินตรงมายังลานกว้างแห่งหนึ่ง ซึ่งมีลักษณะเหมือนเป็นที่ประชุมของทางการทหาร ตอนนี้มีทั้งทหารและชาวบ้านยืนมุงกันอยู่ประมาณเกือบร้อยคนได้ เด็กทั้งสามพยายามแทรกตัวผ่านฝูงชนเข้ามา จนได้มายืนอยู่ข้างหน้าสุด พวกเขาเห็นแม่ทัพหลินยืนอยู่ตรงกลางพร้อมกับพวกมือปราบเกือบยี่สิบคนได้
“กรมอาญาขอขอบคุณแม่ทัพหลินเซียงและค่ายทหารแห่งนี้มาก ที่ให้ความร่วมมือในการจับกุมกบฏซุนซิ่งในครั้งนี้” หัวหน้ามือปราบคนหนึ่งกล่าวขึ้น พอชีเส้าเฟยเห็นหน้าคนพูดก็จำได้ว่า เขาคือหนึ่งในมือปราบที่ตามล่าจอมยุทธพ่อลูกคู่นั้น

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:29 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
“ท่านหัวหน้าเว่ยอย่าได้เกรงใจ ให้ความร่วมมือกับทางการก็เป็นหน้าที่ของทหารอย่างพวกเราอยู่แล้ว อีกอย่างค่ายหลินเซียงก็ต่อต้านพวกเหลียวมาตลอด ไม่ว่ายังไงเราก็ต้องกำจัดกบฏต้าเหลียวซุนซิ่งคนนี้ให้ได้” แม่ทัพหลินตอบมือปราบผู้มาเยือนอย่างถ่อมตน ว่าแล้วก็หันไปส่งสัญญาณให้ทหารภายในค่ายร่วมใจกัน
“กำจัดต้าเหลียว!!! กำจัดต้าเหลียว!!! กำจัดต้าเหลียว!!!” แล้วพวกทหารทั้งสนามก็ร้องโฮ่ขึ้นพร้อมกัน ทำให้ชาวบ้านกับเด็กๆ ที่ฟังอยู่รู้สึกฮึกเหิม พลอยโฮ่ร้องตามไปด้วย จะมีก็แต่ชีเส้าเฟยที่ยืนนิ่ง เขากำลังครุ่นคิดอย่างหนักว่า จอมยุทธคนนั้นจะเป็นกบฏต้าเหลียวจริงหรือไม่
“น้องเส้าเฟย!!! น้องเส้าเฟย!!! เจ้าเป็นอะไรไป” หลินชงหันมาสะกิดเมื่อเห็นว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ มีท่าทางแปลกไป
“พี่หลินชง ข้ามีเรื่องต้องไปทำ ข้าขอตัวก่อนนะ” ว่าแล้วชีเส้าเฟยก็วิ่งพรวดออกมาจากฝูงชน เขาวิ่งกลับมาที่กระโจม และตระเตรียมข้าวของที่จำเป็น รวมทั้งยาลดไข้ที่จะนำไปให้เส่เยี่ยด้วย

ชีเส้าเฟยใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงถ้ำที่สองพ่อลูกหลบซ่อนตัวอยู่ เขารีบนำยาออกมาให้เส่เยี่ยกิน หลังจากสาวน้อยฝืนกินอาหารและยาไปนิดหน่อยแล้วก็พล่อยหลับไปอีก
“เป็นเด็กก็ดีแบบนี้แหละ กินเสร็จแล้วก็นอนหลับเลย” จอมยุทธลูบศีรษะของบุตรสาวเบาๆ ด้วยความเอ็นดู
“ครับ” ชีเส้าเฟยตอบ เขาสังเกตเห็นความอ่อนโยนบนใบหน้าของจอมยุทธผู้นี้เวลามองบุตรสาว เขาไม่อยากจะเชื่อเลยว่าคนๆ นี้จะเป็นกบฏต้าเหลียวจริงๆ
“มีอะไรงั้นเหรอ” จอมยุทธเห็นชีเส้าเฟยจ้องหน้าเขาไม่กระพริบตาจึงเอ่ยถามขึ้น เด็กน้อยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบเขาว่า
“เมื่อกี๊ข้ากลับไปที่ค่าย เห็นพวกมือปราบที่ตามล่าท่าน...”
“แล้วยังไงหล่ะ” จอมยุทธถามเขาแบบหยั่งเชิง
“มือปราบพวกนั้นบอกว่าท่านเป็น...” ชีเส้าเฟยเว้นช่วงพูดไว้ครู่หนึ่ง
“เป็นกบฏต้าเหลียว...” จอมยุทธเป็นฝ่ายพูดขึ้นแทน
“แล้วเจ้าเชื่อพวกมันหรือไม่” จอมยุทธถามชีเส้าเฟยแล้วหัวเราะออกมาเบาๆ คนอย่างเขารักชาติยิ่งกว่าชีวิตของตน ไม่นึกเลยว่าจะมาตกเป็นผู้ต้องหาในคดีที่น่าอัปยศเช่นนี้ได้
“ข้าไม่อาจเชื่อว่าคนดีๆ อย่างท่านจะเป็นกบฏไปได้ แต่ก็ไม่อาจเชื่อว่าราชสำนักจะใส่ร้ายคนโดยไม่มีมูลเหตุ” ชีเส้าเฟยตอบแบบแบ่งรับแบ่งสู้
“เจ้ายังเด็กนัก ไม่รู้ว่ายุทธภพนั้นโหดร้ายเพียงใด ยิ่งพวกที่ชอบอ้างตนว่าเป็นขุนนางเลวเสียยิ่งกว่ากบฏขายชาติเสียอีก” จอมยุทธกล่าวด้วยน้ำเสียงเจ็บแค้น ความจริงเขาไม่เคยมีเรื่องกับใครมาก่อน ครั้งนี้ก็ไม่รู้ว่าไปล่วงเกินใครเข้า ถึงได้ถูกใส่ร้ายป้ายสีในคดีที่รุนแรงเช่นนี้
อีกด้านหนึ่งในป่าข้างนอกถ้ำ หลินกุเหนียงยืนร้องไห้อยู่ท่ามกลางมือปราบและทหารหลายสิบคน
“เจ้าพูดเถอะ ไม่อย่างนั้นเส้าเฟยอาจจะเป็นอันตรายได้นะ” หลินชงเอามือจับบ่าทั้งสองข้างของน้องสาว
“แต่ข้า...” หลินกุเหนียงพยายามเบี่ยงไปทางอื่น นางไม่อยากตอบคำถามของคนตรงหน้า
“ถอยไปลูกชง พ่อจะพูดกับนางเอง” แม่ทัพหลินเซียงทนรอให้หลินชงเกลี่ยกล่อมบุตรสาวไม่ไหว จึงขอเป็นฝ่ายเข้ามาพูดเอง
“กุกุเจ้ารู้มั๊ยว่า โทษของการช่วยเหลือคนร้ายหน่ะ เท่ากับโทษของคนร้ายนะ” แม่ทัพหลินเซียงพยายามเกลี่ยกล่อมบุตรสาว
“แล้วเจ้ารู้มั๊ยว่า โทษของกบฏซุนซิ่งหน่ะคือประหารเจ็ดชั่วโคตร เจ้าอยากให้ชีเส้าเฟยถูกประหารงั้นหรือ”
“ท่านพ่อ!!! อย่าทำอะไรพี่เส้าเฟยนะ” หลินกุร้องไห้แล้วโผเข้ากอดผู้เป็นบิดา
“อันนี้มันก็ขึ้นอยู่กับคุณหนูหลินแล้วว่า จะยอมบอกไหมว่าเจ้าหนุ่มชีเส้าเฟยคนนี้อยู่ที่ไหน” หัวหน้ามือปราบเว่ยกล่าวขึ้น หลินกุเหนียงคิดใคร่ครวญแล้ว ในที่สุดก็ตัดสินใจพูดเพราะนางไม่ต้องการให้ชีเส้าเฟยเป็นอะไรไปนั่นเอง
“ต้องให้ข้าไปกับพี่หลินชงแล้วก็ท่านพ่อเท่านั้น ข้าถึงจะยอมบอก!!!” หลินกุเหนียงรู้สึกไม่ไว้ใจพวกมือปราบตรงหน้า ท่าทางแต่ละคนเจ้าเล่ห์เพทุบายยิ่งนัก พวกเขาอาจจะไม่รักษาคำพูดก็ได้ นางเองก็ไม่ต้องการให้ชีเส้าเฟยได้รับบาดเจ็บด้วย จึงยื่นข้อเสนอไปเช่นนั้น พอมือปราบเว่ยได้ยินก็มีสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อย
“ท่านมือปราบโปรดวางใจ ชีเส้าเฟยคนนี้ข้าเลี้ยงเขามาตั้งแต่เด็ก ข้ารู้ดีว่าควรทำอย่างไร เอาอย่างนี้พวกท่านรออยู่ตรงนี้ ข้ากับลูกชงจะเป็นคนไปหลอกเส้าเฟยออกมาเอง” แม่ทัพหลินเซียงเสนอ
“แต่กบฏซุนซิ่งคนนี้ฝีมือร้ายกาจ อาจจะพลั้งมือทำร้ายท่านแม่ทัพได้” มือปราบเว่ยยืนกรานไม่ยอม เขาต้องการจะตามไปด้วย
“ท่านพ่อ!!!” หลินกุเองก็ยืนกรานไม่ยอม หากมือปราบพวกนี้ยืนยันจะไปด้วย นางจะไม่ยอมบอกที่ซ่อนของถ้ำลับนี้
“ท่านมือปราบได้โปรดเห็นใจ ข้ารับปากว่าหากมีอะไรผิดพลาด จะรีบส่งสัญญาณให้ท่านเข้าจับกุมคนร้ายทันที” แม่ทัพหลินเซียงพยายามพูดจาโน้มน้าว

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:30 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
“เอ๊ยนี่เจ้าเห็นหัวหน้าเว่ยเป็นอะไร!!! ถ้าลูกสาวเจ้าไม่ยอมบอกก็เท่ากับมีความผิดเหมือนกันนั่นแหละ ทำไมพวกเราต้องยอมเชื่อพวกเจ้าด้วย” หัวหน้ามือปราบหันที่เกือบถูกซุนซิ่งสังหารยืนกรานไม่ยอมขึ้นบ้าง
“เฮ๊ยอย่าเสียมารยาทกับท่านแม่ทัพสิ” หัวหน้าเว่ยหันไปตำหนิหันจุ้นผู้เป็นลูกน้องทันที
“เอาหล่ะในเมื่อท่านแม่ทัพยืนกรานเช่นนี้ ก็เชิญท่านเข้าไปเองเถิด ข้ากับมือปราบคนอื่นๆ จะรออยู่ที่นี่” และแล้วมือปราบเว่ยก็ยอมแต่โดยดี จากนั้นแม่ทัพหลินเซียง หลินชง และหลินกุเหนียงจึงออกเดินทางไปยังถ้ำที่ชีเส้าเฟยพักอยู่

พอก้าวมาถึงหน้าถ้ำ แม่ทัพหลินเซียงก็ทำท่าจะบุกเข้าไปทันที แต่ถูกหลินชงห้ามเอาไว้เสียก่อน
“ท่านพ่อ บุ่มบ่ามเข้าไป คนร้ายอาจตกใจแล้วทำร้ายน้องเส้าเฟยได้นะครับ” บุตรชายห้ามผู้เป็นบิดาไว้
“งั้นเจ้าจะเอายังไง” แม่ทัพหลินเซียงถาม
“ให้ข้าแกล้งเข้าไปหลอกน้องเส้าเฟยออกมาได้ก่อน แล้วท่านพ่อค่อยส่งสัญญาณให้พวกหารเข้ามาล้อมจับคนร้ายไว้ ทำแบบนี้น้องเส้าเฟยก็จะได้ปลอดภัยด้วย” ยังไม่ทันที่แม่ทัพหลินเซียงจะได้ตอบตกลงกับแผนการของบุตรชาย เสียงมือปราบร่วมยี่สิบคนก็แห่กันเข้ามาล้อมถ้ำเอาไว้

ซุนซิ่งที่อยู่ในถ้ำพอได้ยินเสียงฝีเท้าของคนจำนวนมาก ก็รู้ว่ามีคนติดตามมาจับกุมเขาอย่างแน่นอน
“นี่เจ้าทรยศข้างั้นเหรอ” เขากระชากคอเสื้อของชีเส้าเฟยขึ้น
“ท่านจอมยุทธ ข้าเปล่านะ ข้าไม่รู้ว่าพวกนั้นตามมาได้อย่างไร” ชีเส้าเฟยทำหน้างงไม่รู้ว่ามีอะไรเกิดขึ้น
“ไหนเจ้าบอกว่าถ้ำนี้มีเจ้ารู้จักเพียงคนเดียว ถ้าไม่ใช่เจ้าบอก แล้วพวกมันจะตามมาได้อย่างไร” จอมยุทธรู้สึกโกรธมากเพราะคิดว่าเขาได้เสียรู้ให้กับเด็กคนนี้เข้าแล้ว
“ทะ ท่านจอมยุทธตอนนี้ไม่สำคัญหรอกว่าข้าทรยศท่านหรือไม่ ท่านรีบพาลูกสาวหนีไปก่อนเถอะ” ชีเส้าเฟยหายใจขัดเพราะถูกกระชากคอไว้ จอมยุทธได้ยินเช่นนั้นก็คลายมือแล้วหันไปประคองบุตรสาวที่นอนหลับอยู่ขึ้น
“ข้าจะออกไปถ่วงเวลาเอาไว้ ท่านรีบหาที่หลบซ่อนนะครับ” ว่าแล้วชีเส้าเฟยก็วิ่งออกไปนอกถ้ำ ซึ่งเขาก็เจอแม่ทัพหลินเซียง หลินชง หลินกุเหนียง พวกมือปราบ และทหารร่วมร้อยคนยืนรออยู่แล้ว
“ชีเส้าเฟย นี่เจ้าช่วยเหลือคนร้ายต้าเหลียวงั้นหรือ” แม่ทัพหลินเซียงพูดด้วยน้ำเสียงผิดหวัง
“เขาไม่ใช่คนร้ายนะท่านแม่ทัพ” ชีเส้าเฟยรีบปฏิเสธ
“เจ้าเด็กบ้า!!! ถอยไป!!!” หัวหน้ามือปราบเว่ยไม่รอช้า เขาผลักชีเส้าเฟยที่ยืนขวางอยู่หน้าถ้ำกระเด็นล้มลงไป แล้วพาพรรคพวกบุกเข้าไปในถ้ำทันที

แต่เมื่อเข้ามาในถ้ำก็ปรากฏเพียงความว่างเปล่า ไม่มีใครอยู่ข้างในแม้แต่คนเดียว พวกมือปราบพยายามค้นหาภายในถ้ำเกือบหนึ่งชั่วยามแต่ก็ไม่พบร่องรอยของซุนซิ่งและบุตรสาวเลย...

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:30 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
สิบสี่ปีต่อมา...

ผ่านไปหนึ่งคืนแล้วที่ซุนเส่เยี่ยนอนไม่ได้สติอยู่ในกระท่อมไม้ไผ่หลังหนึ่ง
“ท่านพ่อ!!!” หญิงสาวพอรู้สึกตัว ก็ลุกพรวดขึ้นจากเตียงทันที
“ตา ตาข้า นี่ตาเป็นอะไร!!!” เส่เยี่ยรู้สึกปวดดวงตาทั้งสองข้าง เมื่อเอามือจับดูก็รู้สึกว่ามีผ้าพันอยู่รอบดวงตาของนาง
“ทำไม ทำไมข้ามองไม่เห็น!!!” เส่เยี่ยพยายามแกะผ้าที่พันดวงตาของนางออกจนหมด
“เฮ้ย!!! แม่นางๆ ใจเย็นๆ ก่อน อย่าเอามือจับบาดแผลอย่างนั้นสิ!!!” หมอวัยชราคนหนึ่งเดินเข้ามาในห้องพอดี เมื่อพบว่าเส่เยี่ยพยายามเอาผ้าผูกตาออก เขาก็รีบวิ่งเข้าไปห้ามนางทันที
“อย่ามาแตะต้องตัวข้านะ!!! ท่านเป็นใคร!!!” แม้จะมองอะไรไม่เห็น แต่เส่เยี่ยก็พยายามป้องกันตัวเอง นางสะบัดหมอชราจนเขากระเด็นไปชิดกำแพง จากนั้นนางก็ดึงผ้าพันแผลออกจนหมดแต่ก็ยังมองไม่เห็น
“โอ๊ย...” ตอนนี้หญิงสาวรู้สึกเจ็บปวดบาดแผลเป็นอย่างมาก นางเอามือทั้งสองกุมดวงตาไว้ และเดินกระสับกระส่ายไปมาด้วยความเจ็บปวด
“คุณชาย!!! คุณชาย!!! นางฟื้นแล้ว!!!” เสียงหมอชราร้องเรียกคนที่นั่งอยู่ข้างนอก ชีเส้าเฟยกำลังนั่งมองกระบี่และครุ่นคิดถึงเหตุการณ์ในอดีต เมื่อได้ยินเสียงโวยวายก็สะดุ้งขึ้น เขารีบวิ่งเข้ามาในห้องอย่างรวดเร็ว เขาเห็นเส่เยี่ยแกะผ้าพันแผลออกจนหมด ที่ศีรษะของนางยังมีเลือดไหลออกมาอีกด้วย
“พอนางฟื้นขึ้นมาก็คลุ้มคลั่งแบบนี้หล่ะ” หมอชรารีบรายงาน ชีเส้าเฟยเห็นว่าสถานการณ์ไม่สู้ดีนัก หากไม่ทำอะไรสักอย่าง นางอาจทำร้ายตัวเองมากไปกว่านี้
“ขอโทษด้วยนะแม่นาง” ว่าแล้วชีเส้าเฟยก็เข้าไปสกัดจุดเส่เยี่ยอย่างรวดเร็ว ก่อนที่หญิงสาวจะล้มลง ชีเส้าเฟยก็คว้าตัวนางไว้ แล้วค่อยๆ ประคองนางนั่งลงบนเตียง
“ท่านเป็นใคร!!! คลายจุดข้าเดี๋ยวนี้นะ!!!” เส่เยี่ยที่ตอนนี้ไม่สามารถขยับได้เอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเชิงเอาเรื่อง ชีเส้าเฟยมองใบหน้าของคนที่อยู่ในอ้อมกอดครู่หนึ่ง แต่ก็ไม่มีคำตอบใดๆ เขาหันไปหยิบผ้าบนโต๊ะมาซับเลือดที่ศีรษะของนางเบาๆ
“ข้าถามว่าท่านเป็นใคร ต้องการอะไร จับข้าไว้ทำไม คลายจุดให้ข้าเดี๋ยวนี้นะ!!!” เมื่อไม่ได้รับคำตอบ เส่เยี่ยก็ถามขึ้นอีก
“ท่านหมอ นางเป็นอย่างไรบ้าง” ชีเส้าเฟยไม่ตอบคำถามนาง เขาหันไปพูดกับหมอชราแทน
“เฮ้อ... บาดแผลภายนอกหน่ะไม่เป็นอะไรมากหรอก สองสามวันก็หายแล้ว แต่ตาของนางหน่ะสิ เล่นแกะยาที่ข้าประคบไว้หมดเลย ดื้อแบบนี้แล้วข้าจะรักษาได้อย่างไร ดูท่านางคงอยากตาบอดชั่วชีวิต” คนเป็นหมอส่ายหัวอย่างอารมณ์เสีย
“อะไรนะ!!! ท่านว่าอะไรนะ!!! นี่ตาของข้า!!! ตาของข้าบอดอย่างงั้นเหรอ!!!” เส่เยี่ยหายใจแรงเพราะตกใจกับคำพูดของหมอชรา นางพยายามนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นก่อนหน้านี้ ทำไมนางถึงมาอยู่ที่นี่ได้ เกิดอะไรขึ้นกับนางกันแน่
“ท่านพ่อ...” ความทรงจำของหญิงสาวค่อยๆ กลับมา นางจำได้ว่าก่อนที่นางจะหมดสติไป นางพบร่างของบิดานอนจมกองเพลิงอยู่ในบ้าน
“ท่านพ่อข้าหล่ะ ท่านพ่อข้าอยู่ไหน” พอชีเส้าเฟยได้ยินคำถามของหญิงสาวก็ได้แต่ก้มหน้า หากตอนนี้เขาโกหกเป็นก็คงจะดี แต่จะให้บอกนางตรงๆ เขาก็ไม่กล้าพอ นี่ถ้าหากกงซุนเช่อหรือว่าลู่เสี่ยวฟงอยู่ด้วยก็คงจะดี
“เจ้าพักผ่อนก่อนเถอะ อย่าเพิ่งคิดมากเลย” ชีเส้าเฟยพยายามพูดปลอบ ฝ่ายเส่เยี่ยเมื่อเห็นชีเส้าเฟยไม่ตอบคำถาม ประกอบกับตอนนี้นางค่อยๆ นึกเรื่องราวต่างๆ ออกจนหมด ก็นิ่งเงียบไม่พูดอะไร น้ำในตาของนางค่อยๆ ไหลออกมาโดยไม่รู้ตัว มันยิ่งทำให้หญิงสาวเจ็บปวดบาดแผลเข้าไปอีก เส่เยี่ยกัดริมฝีปากของตัวเอาไว้แน่น แม้พิษของบาดแผลจะทำให้นางเจ็บปวด แต่มันก็ไม่อาจเทียบกับความรู้สึกที่เพิ่งจะสูญเสียผู้เป็นบิดาไปได้ ชีเส้าเฟยมองดูหญิงสาวด้วยความรู้สึกสงสาร เขาจึงตัดสินใจสกัดจุดอีกครั้งเพื่อให้นางหมดสติไป
“ขอโทษนะแม่นาง” ชีเส้าเฟยพูดเบาๆ อย่างอ่อนโยน ว่าแล้วก็ประคองร่างของหญิงสาวที่หมดสติอยู่บนไหล่ของเขาลงบนเตียงช้าๆ เขาก้มลงมองดูใบหน้าของหญิงสาวด้วยความรู้สึกผิด ผิดที่ไม่สามารถช่วยอะไรนางได้มากไปกว่านี้
“ท่านหมอ ข้าฝากนางด้วยนะ” ชีเส้าเฟยกล่าวกับหมอชราก่อนจะทำท่าเดินออกไป
“เดี๋ยวคุณชาย ท่านจะไปไหน แล้วถ้านางฟื้นขึ้นมาโวยวายอีกจะทำยังไง” หมอชราถามขึ้น
“อย่าห่วงเลย อีกสองชั่วยามกว่านางจะฟื้น ท่านดูแลนางด้วยก็แล้วกัน ข้าไปไม่เกินชั่วยามก็จะกลับ” ว่าแล้วชีเส้าเฟยก็คว้ากระบี่เดินออกไปอย่างรวดเร็ว...

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:31 pm

lingu พิมพ์ว่า:
ว๊ากก คนแรก อิจฉาเส่เยี่ยเฟร้ยยยยยย ไม่ทันไรอยู่ในอ้อมกอดท่านหัวหน้าใหญ่แระ กริ๊ดดดด แถมยังมีหลินกุเหนียงโผล่มาจากหนายยยเนี่ยซ้อสี่ ออย..เป็นโลมมมมม Embarassed Shocked มือปราบหันนี่ช่างเลวจริงๆ
ก๊าก มีพี่หลินชงด้วยแหน่ะ จะมีบู๊สงโผล่มามั้ยเนี่ย อย่านะแต๋ม ทั้งคุณชายลู่ คังซื่อ อีกคน หลินกุเห็นหน้าดาร์ลิ๋งค์เต็มไปหมดแล้วเนี่ย 555

ps. จำตอนที่แล้วไม่ได้เลยง่ะ ว่าเส่เยี่ยไปทำไรมาถึงได้ตาบอด สงสัยนายไปหลินกุเลยลืมความตอนที่แล้วเลยอ่ะ

Timmy พิมพ์ว่า:
ตามมาอ่านแล้วค่ะ สงสัยต้องไปอ่านย้อนเหมือนพี่หลิน ลืมไปแล้วว่าเส่เยี่ยทำไมถึงจะตาบอด ขออภัยนะจ๊ะ แต่ว่าก็น่าสงสารมากมาย ชีวิตเธอช่างน่าเศร้ายิ่งนัก แต่ก็ได้อยู่ในอ้อมกอดท่านหัวหน้าใหญ่ อบอุ่นๆ พี่หลินขา เก็บอาการนิดนึงนะ หลินกุเหนียง คริ คริ Laughing

ตอนนี้ไม่มีฮ่องเต้หนุ่ม...ไม่เป็นไร หลีกทางให้ท่านหัวหน้าใหญ่ไปก่อนก็ได้ 😉

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:32 pm

O-yohyo พิมพ์ว่า:
กรี๊ด กรี๊ด กรี๊ด ค่ะ แต๋มเยี่ย อ่านตอนนี้แล้วอยากกรี๊ดอ้ะ

กลับมากินข้าวเสร็จ กำลังดูคังซีถึงตอนที่อ้าวป้ายจับพ่อของสุ่ยเยี่ยได้
ก็มาเปิดคอม จะนั่งพิมพ์งานต่อ พอเห็นแต๋มก็แวะเข้ามา
นั่งอ่านฟิคไปได้ 10 บรรทัด รีบวิ่งไปปิดทีวีเลยค่ะ
ไม่ดูแล้วอ้ะ อ่านฟิคดีก่า

อู๊ย..มีตอนเส่เยี่ยกะพี่เส้าเฟยตอนเด็กๆ ด้วย
พวก 4 มือปราบ ตอนแรกนึกว่า 4 มือปราบจากนี่สุ่ยหานซะอีก
แต่นิสัยเสียแบบเนี้ย ก็เลยคิดว่าคงไม่ใช่

แล้วขำหลินกุเหนียงอ้ะ แหม..ตอนแรกที่อ่านว่าพี่เส้าเฟย
อยู่ค่ายแม่ทัพหลิน ก็ไม่ได้นึกเอะใจ อะจ๊าก โผล่มาทีต๊กกะใจหมดเลย
แถมมีพี่หลินชง 55 จะดูต่อไปว่าแต๋มจะสามารถพาตัวละครของพี่ชาย
มาโลดแล่นอยู่ใน กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน ได้หมดเปล่า 😉

ตอนที่พี่เส้าเฟย พี่หลินชง และกุกุ ไปดูพวกมือปราบกะแม่ทัพ
ทำให้นึกถึงเรื่องมังกรหยก ตอนก๊วยเจ๋งอยู่มองโกล
แล้วมีองค์หญิงกับองค์ชายเป็นเพื่อนเล่นค่ะ


ว่าแต่...รู้สึกหนูน้อยเส่เยี่ยเนี่ย จะกินแรงชาวบ้านเค้านา
ออกมาไม่ต้องมีบทพูดมาก วิ่งหลบศัตรูอย่างเดียว
แล้วก็นอนตักบิดา โอ้...หนูน้อย เจ้ากินแล้วก็นอนอย่างเดียวเลย Laughing


--------------------------

โม้คังซีหน่อย

กำลังมันส์เหมือนกัน สงสารอ้าวป้ายค่ะ ลูกสาวทำงามหน้าซะแหล่ว
ท้องป่องแต่ว่าไม่ใช่ลูกคังซีนา แต่พอพ่อลูก คิดจะข่มขืนองค์คังซี
เลิกสงสารแล้วอ้ะ ...ดีนะสุ่ยเยี่ยขี่ม้าขาวมาช่วยไว้ทัน
ไม่งั้นองค์คังซีของซ้อทั้งหลาย คงโดนปู้ยี้ปู้ยำแน่ๆ

-------------------------

หลินกุ...ทำไมลืมซะได้ล่าเนี่ย เส่เยี่ยเสียใจแย่
อุตส่าห์เสี่ยงชีวิตแสดงบทลุยไป ผู้ชมลืมซะแหล่ว

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:33 pm

Andaman พิมพ์ว่า:
อ๊ายยย หลินกุเหนียง กุกุ อ๊ายยอิจฉา ได้เรียกว่า พี่เส้าเฟยด้วย

ส่วนมือปราบหันเนี่ยเลวสมชื่อเจงๆๆ สำหรับตอนนี้พูดได้คำเดียวว่า อิจฉานางเอกเฟร้ยยย

ฉากแรกที่เจอกัน ก็ถูกเส้าเฟยกอดซะแล้ว แต่ขอชมว่าแต๋มเขียนบรรยายบทพูดได้ดีนะเนี่ย
อ่านแล้วรู้สึกไหลลื่นและเป็นธรรมชาติมากเลยจ้า

tomtam พิมพ์ว่า:
อ่านเม้นฟิคแล้วมีแต่คนจำไม่ได้ คืองี้ค่ะก็เส่เยี่ยจะเดินเข้าไปช่วยพ่อในกองเพลิงแล้ว คานไม้ดันหล่นลงมาทับ ก่อนที่เธอจะหมดสติรู้สึกว่ามีคนโฉบมาช่วยแล้วก็หลับไป ตอนนั้นยังไม่ได้บอกว่าตาบอดค่ะ แต่พอฝืนขึ้นมาก็เจ็บที่ตาจากไอ้ตอนที่โดนไม้ทับนั่นแหละ สรุปก็คือตาบอดเพราะโดนไม้ทับเส้นประสาท คนแต่งตั้งใจให้นางเอกตาบอดจะได้ไม่เห็นความหล่อพระเอกค่ะ พระเอกก็จะเสร็จคนเขียน

โหยยย...โทษนะคะที่เอาแต่มุขของละครจางจื้อหลินมารวมกัน ก็เวลาเขียนมันจะนึกถึงหน้าคนนี้คนเดียวอ่ะค่ะ บทหลินกุก็มาจากมังกรหยกจริงๆ แหละ มันอดไม่ได้ที่จะเพิ่มเข้าไป

ที่เส่เยี่ยสี่ขวบไม่ค่อยมีบทเพราะจะเน้นความผูกพันระหว่างเส้าเฟยกับท่านพ่อซุนซิ่งค่ะ ซึ่งเรื่องสิบปีนี้ขอบรรยายยาวไปถึงตอนหน้าด้วยนะคะ ไม่รู้ว่าชอบกันรึป่าว แต่ระวังค่ะหลังจากกลับมายุคปัจจุบันเส่เยี่ยจะได้กำไรอีกตรึม ต่อไปพระเอกจะหารๆ กันออก นางเอกเนี้ยจะออกเยอะขึ้นค่ะ

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:34 pm

O-yohyo พิมพ์ว่า:
แต๋ม...แค่เนี้ย เส่เยี่ยเธอก็ได้กำไรสุดคุ้ม

จนเป็นที่อิจฉาของซ้อๆ แล้วล่ะค่ะ คิดดูดิ

พระเอกยกขบวนมาตรึม เส่เยี่ยเธอเป็นนางเอกคนเดียวเลย

ได้อยู่กะคนหล่อเช้าจรดเย็น ก็ไม่ขอไรมากแล้วค่ะ

แต่ว่า ไงค่าจ้างก็ไม่ฟรีนะคะ กรุณาจ่ายเต็มเม็ดเต็มหน่วย Cool

บวกค่าเสียงภัยและประกันชีวิตให้ด้วยนา ไม่รู้เดินๆ อยู่

จะโดนซ้อๆ เค้าดักซุ่มตีหัวเมื่อไหร่ ยิ่งมีคนจ้องบทนี้เยอะอยู่ด้วย Laughing

ปล. ยังจำได้ค่ะ ว่าทำไมเส่เยี่ยตาบอด รับลองไม่ลืม


ทะเล พิมพ์ว่า:


Happy Valentine's Day ค่ะ พี่แต๋ม

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:35 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
เข้ามาแก้ไขเรื่องเวลานิดน่อยนะคะ เพราะคำนวณผิดพลาดหน่ะค่ะ Smile คือช่วงที่พบกันตอนเด็ก ขอเปลี่ยนชีเส้าเฟยจากสิบขวบเป็นหกขวบแทนนะคะ แล้วก็เหตุการณ์นี่เกิดขึ้นสิบสี่ปีที่แล้ว ไม่ใช่สิบปีที่แล้วค่ะ

ดังนั้นตอนนี้ชีเส้าเฟยก็อายุยี่สิบ ส่วนเส่เยี่ยอายุสิบแปดค่ะ (กระชากวัยชิแลมกะอาเส่สุดๆ เลยนะเนี้ย Shocked )

Yoyo... can you edit your post as well ka? Smile

Talay, thanks for flowers na ka

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:35 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
ตอนที่ 6 นี่สุ่ยหาน

ณ ลานฝึกทหาร ค่ายแม่ทัพหลินเซียง ชีเส้าเฟยไม่ยอมบอกที่ซ่อนตัวของซุนซิ่งและบุตรสาว ทำให้เขาถูกลงโทษด้วยการโบยตีจนเลือดอาบเต็มแผ่นหลัง
“เจ้าจะพูดหรือไม่พูด!!!” แม่ทัพหลินเซียงตวาดใส่เด็กหนุ่ม ตอนนี้มือของเขาสั่นเทาไปด้วยความโกรธ เขาตีเด็กคนนี้มาหลายทีแล้ว แต่ชีเส้าเฟยกลับนิ่งเงียบไม่พูดอะไรเลยแม้แต่คำเดียว หลินกุเหนียงทนเห็นเพื่อนของตนทรมานไม่ไหว นางร้องไห้และเข้าไปคุกเข่าอ้อนวอนขอร้องให้บิดาของตนยอมรามือ
“ฮือๆๆ ท่านพ่อ พอเถอะ อย่าตีพี่เส้าเฟยอีกเลยนะคะ” เด็กสาวพูดกับผู้เป็นบิดาทั้งน้ำตา
“กุกุเจ้าถอยไป เรื่องนี้เจ้าไม่เกี่ยว ถ้าเจ้ายังจะเข้ามายุ่งอีก พ่อจะตีเจ้าด้วย!!!” แม่ทัพหลินเซียงหันไปดุผู้เป็นบุตรสาว ทำเอานางต้องนิ่งและหลบไปยืนอยู่ข้างๆ แม่ทัพหลินเซียงเป็นคนที่แน่วแน่และเด็ดขาดมาก หากเขาตัดสินใจจะทำอะไรแล้ว ก็ไม่มีใครสามารถมาหยุดยั้งได้ เพราะเหตุนี้จึงเป็นที่เกรงขามทั้งในบรรดาลูกน้องและศัตรู
“เจ้าไม่ยอมพูดใช่ไหม!!! ดี!!! ดูสิว่าเจ้ากับข้าใครจะใจแข็งกว่ากัน!!!” ว่าแล้วแม่ทัพหลินก็ฟาดไม้ลงบนแผ่นหลังของเด็กชายวัยหกขวบอย่างไม่ยั้ง ฝ่ายหลินกุเหนียงเห็นเช่นนั้นก็เข้าไปหลบหลังพี่ชายและร้องไห้ไม่หยุด
“ท่านพ่อ พอเถอะ ให้ลูกพูดกับเขาเอง!!!” ในที่สุดหลินชงก็ทนเห็นเพื่อนรักทรมานไม่ไหว เขาเข้าไปรั้งแขนผู้เป็นบิดาไว้
“เจ้าว่าไงนะ!!!” แม่ทัพหลินหันมาทำสีหน้าเอาเรื่อง
“ถึงท่านพ่อตีเขาให้ตาย เขาก็ไม่ยอมพูดหรอก ให้ลูกพูดกับเขาเองเถอะ ข้าขอร้อง” หลินชงเว้นช่วงอธิบายนิดนึงก่อนจะกล่าวต่อไปว่า
“ถ้าข้าเกลี่ยกล่อมเขาไม่สำเร็จ ต่อไปท่านพ่ออยากจะลงโทษเขายังไง ข้าจะไม่ห้ามเลย” แม่ทัพหลินได้ยินเช่นนั้นก็สนใจในข้อเสนอของบุตรชาย เขาเองก็ไม่อยากทำร้ายชีเส้าเฟยสักเท่าไหร่
“เจ้าพูดเองนะ!!!” แม่ทัพหลินถามหลินชงอีกครั้งเพื่อความแน่ใจ ฝ่ายหลินชงพยักหน้ารับแล้วก็รีบเดินเข้าไปประคองชีเส้าเฟยขึ้น
“น้องเส้าเฟย เจ้าเป็นยังไงบ้าง” หลินชงเอ่ยถามเพื่อนอย่างเป็นห่วงแล้วพาชีเส้าเฟยเดินออกมาหลบอยู่ข้างๆ
“พี่หลินชง” ชีเส้าเฟยมองหน้าผู้เป็นเพื่อนและพี่ชายด้วยความรู้สึกเสียใจ
“มีอะไรก็พูดกันตรงนี้!!!” แม่ทัพหลินหันมาดุใส่ทั้งคู่
“ได้ครับ” หลินชงรีบพยักหน้ารับเพราะไม่อยากให้บิดาของตนอารมณ์เสีย
“เอาหล่ะ ข้ารู้ที่เจ้าไม่พูดเพราะมีเหตุผลบางอย่างใช่ไหม” หลินชงเริ่มถามชีเส้าเฟย
“ครับ” ชีเส้าเฟยก้มหน้า
“เจ้าบอกว่าจอมยุทธคนนั้นไม่ใช่คนเลว” หลินชงถามต่อ
“ครับ” ชีเส้าเฟยพยักหน้ารับ
“หากเป็นเช่นนั้นจริง หลังจากไต่สวนแล้ว เขาก็จะถูกปล่อยตัวเองนั่นแหละ น้องเส้าเฟยเจ้าบอกมาเถอะว่าจอมยุทธคนนั้นอยู่ที่ไหน พวกเราจะได้ไม่ต้องเดือดร้อน ข้าเชื่อว่าท่านพ่อกับมือปราบพวกนั้นต้องให้ความยุติธรรมกับเขาแน่” หลินชงพยายามพูดจาหว่านล้อม หากแต่ชีเส้าเฟยรู้ดีว่ามือปราบพวกนั้นเป็นคนเช่นไร พวกเขาทั้งโหดเหี้ยมอำมหิตและไม่รักษาคำพูดเลยแม้แต่น้อย
“พี่หลินชง ลูกผู้ชายพูดคำไหนคำนั้นใช่หรือไม่” ชีเส้าเฟยถามขึ้น
“น้องเส้าเฟย ทุกอย่างก็ต้องมีข้อละเว้น ให้ความร่วมมือกับทางการก็เป็นหน้าที่ของลูกผู้ชายเหมือนกัน” หลินชงพยายามอธิบาย
“ต่อให้ตีข้าให้ตายข้าก็บอกไม่ได้หรอก” ชีเส้าเฟยเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตอบขึ้น
“นี่เจ้า!!!” แม่ทัพหลินได้ยินเช่นนั้นก็โมโหในความดื้อรั้นของเด็กหนุ่ม เขายกไม้ขึ้นเตรียมจะลงโทษชีเส้าฟยต่อไป
“ท่านพ่อ ลูกชงไม่เคยขอร้องอะไรท่านเลย ข้าขอพูดกับเขาเพียงครู่เดียวเท่านั้น” หลินชงวิ่งเข้าไปห้ามเอาไว้ทัน
“ฮึ๊ย” แม่ทัพหลินชงโยนไม้ทิ้งด้วยความโกรธ
“น้องเส้าเฟย เจ้าบอกข้าได้ไหมว่าทำไมเจ้าถึงไม่ยอมพูด” หลินชงยังไม่ละทิ้งความพยายาม เขายังคงถามชีเส้าเฟยต่อไป
“อย่างแรกเพราะข้าต้องรักษาสัจจะ และสองข้าเองก็ไม่รู้จริงๆ ว่าท่านจอมยุทธตอนนี้อยู่ที่ไหน” ชีเส้าเฟยอธิบาย
“เจ้าไม่รู้จริงๆ งั้นเหรอ” หลินชงถามย้ำอีกครั้ง
“ครับ ข้าไม่รู้จริงๆ” ชีเส้าเฟยส่ายหน้า
“อืม ข้าเชื่อเจ้า” หลินชงตบบ่าของชีเส้าเฟยเบาๆ แล้วหันไปพูดกับผู้เป็นบิดา
“ท่านพ่อข้าว่าน้องเส้าเฟยคงไม่รู้เรื่องจริงๆ ข้ารู้จักเขาดี เขารักษาคำพูดและไม่เคยพูดโกหก” หลินชงกล่าว
“ข้าไม่สน!!! เมื่อกี๊เจ้าบอกว่า หากเจ้าเกลี่ยกล่อมแล้ว เขาไม่ยอมพูด ข้าจะจัดการยังไงกับเขาก็ได้ใช่ไหม”
“ท่านพ่อ แต่ว่า...” หลินชงพยายามจะอธิบายต่อ แต่แม่ทัพหลินไม่ฟังเหตุผลใดๆ
“ถอยไป” เขาผลักบุตรชายออกไปแล้วเดินเข้าไปพูดกับชีเส้าเฟยตัวต่อตัว
“ชีเส้าเฟยแม้เจ้าจะกำพร้าตั้งแต่เด็ก แต่ข้าก็เลี้ยงดูเจ้าเหมือนกับลูกแท้ๆ คนหนึ่งใช่ไหม” ชีเส้าเฟยได้ยินเช่นนั้นก็พยักหน้ารับ

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:36 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
“กบฏซุนซิ่งคือภัยของต้าซ่ง เจ้าปกป้องเขาเช่นนี้ก็เท่ากับว่าเจ้าทรยศต่ออุดมการณ์ของค่ายเรา ในเมื่อเจ้าตอบแทนข้าเช่นนี้ งั้นต่อไปเจ้าก็ไม่ใช่คนของค่ายทหารหลินเซียงอีก!!! ข้าขอเนรเทศเจ้า!!!” ชีเส้าเฟยได้ยินเช่นนั้นก็เงยหน้าขึ้นมองแม่ทัพหลินด้วยความตกใจ
“ท่านพ่อ!!!” หลินชงและหลินกุเหนียงรีบวิ่งเขามาขอร้อง
“ท่านแม่ทัพ!!!” พวกทหารคนสนิทที่รู้จักชีเส้าเฟยก็วิ่งเข้ามาช่วยกันขอร้องด้วยเช่นกัน
“พวกเจ้าถอยไป!!! ต่อไปนี้ไม่ว่าเจ้าจะทำอะไรก็ไม่เกี่ยวกับค่ายของเรา!!! ขอให้เจ้าจงไปซะ!!!” แม่ทัพหลินห้ามคนอื่นๆ แล้วชี้ไล่ชีเส้าเฟยไปที่ประตู
“ขอบคุณท่านแม่ทัพที่เมตตา บุญคุณที่ท่านชุบเลี้ยง ข้าชีเส้าเฟยจะไม่มีวันลืม พี่หลินชง กุกุ พวกท่านรักษาตัวด้วยนะ” ชีเส้าเฟยกล่าวลาทุกคนทั้งน้ำตา ว่าแล้วเขาก็เดินคอตกออกไปจากกระโจม
“พี่เส้าเฟย” หลินกุเหนียงทำท่าจะวิ่งตามเขาไป
“หลินกุเจ้าอยากถูกเนรเทศอีกคนงั้นเหรอ” แม่ทัพหลินหันไปดุใส่บุตรสาว

ด้านชีเส้าเฟยหลังจากเดินออกจากค่ายทหารมาด้วยความอาลัย เขาพยายามบอกตัวเองให้เข้มแข็งและอย่าร้องไห้ แต่สุดท้ายน้ำตาของลูกผู้ชายก็หลั่งออกมาจนได้ ชีเส้าเฟยรู้ตัวดีว่าเขาไม่ได้หลั่งน้ำตาเพราะว่าเสียใจหรือว่าเจ็บปวดที่ถูกลงโทษ หากแต่เป็นความรู้สึกผิดที่ทำให้คนที่เขารักนับถือเสมือนผู้เป็นบิดาต้องมาผิดหวัง เขาไม่เคยนึกโกรธแม่ทัพหลินเซียงเลยแม้แต่น้อย เด็กน้อยสาบานกับตนเองว่า หลังจากวันนี้ไปเขาจะไม่ร้องไห้อีก ต่อไปเขาจะเข้มแข็ง และเป็นคนดีอย่างที่แม่ทัพหลินเซียงตั้งใจไว้ให้ได้

ขณะที่เด็กน้อยกำลังเดินโซซัดโซเซเพราะฤทธิ์บาดแผล ก็มีเสียงที่คุ้นหูดังขึ้น
“ไงสหายน้อย เจ็บมากไหม”
“ท่านจอมยุทธ!!!” ชีเส้าเฟยหันไปเห็นซุนซิ่งยืนพิงต้นไม้อยู่ก็ตกใจ
“ข้าขอโทษนะที่เข้าใจเจ้าผิด” ซุนซิ่งกล่าว
“ทำไมท่านถึงมาอยู่ที่นี่” เด็กน้อยถามหน้าตื่น
“แถมทำให้เจ้าต้องมาพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
“อาจมีพวกมือปราบอยู่แถวนี้ก็ได้นะ” ชีเส้าเฟยทำท่ามองไปรอบๆ
“อย่าห่วงเลย ข้าฟังฝีเท้าพวกมันออก” ซุนซิ่งตอบอย่างใจเย็น
“แล้วทำไมท่านยังไม่หนีไปอีกครับ” เด็กน้อยถาม
“สหายข้าอยู่นี่ แล้วข้าจะหนีเอาตัวรอดไปได้ยังไง”
“สหาย” ชีเส้าเฟยทำตาโต
“ใช่ ก็เจ้าไง เมื่อกี๊ข้าเห็นหมดแล้ว เจ้าเดือดร้อนเพราะช่วยข้าแท้ๆ”
“นี่ท่านแอบเข้าไปในค่ายงั้นเหรอ” ชีเส้าเฟยทำตาโตขึ้นกว่าเดิมสองเท่า
“อืม”
“โชคดีนะที่ไม่ถูกจับได้” ชีเส้าเฟยกล่าวอย่างโล่งใจ
“พวกกระจอกนั่นมีปัญญางั้นเหรอ”
“ท่านวรยุทธร้ายกาจจริงๆ” เด็กน้อยกล่าวด้วยความรู้สึกชื่นชม
“อยากเรียนไหมหล่ะ”
“ว่าไงนะครับ” ชีเส้าเฟยทำหน้าไม่เชื่อ
“ข้าไม่ได้พูดเล่นนะ ข้าจะถ่ายทอดวรยุทธให้เจ้า เอาไหม”
“นี่ท่านจะรับข้า...”
“เฮ้ยๆๆๆ ข้าไม่รับเจ้าเป็นศิษย์หรอก แต่เห็นเจ้าต้องมาเดือนร้อนเพราะข้า ข้าสอนให้เจ้าก็ถือว่าเป็นการตอบแทนไง ต่อไปเราจะได้ไม่ติดค้างกันอีก”
“ขอบคุณท่านจอมยุทธครับ” ชีเส้าเฟยรีบก้มลงคาราวะด้วยความดีใจ
“ว่าแต่เส่เยี่ยตอนนี้นางอยู่ที่ไหนครับ” ชีเส้าเฟยมองไปรอบๆ ไม่เห็นบุตรสาวของจอมยุทธจึงเอ่ยถามขึ้น
“โน้นไง เจ้าเห็นปากถ้ำนั่นไหม มันมีทางลับสามารถทะลุกับถ้ำที่เจ้าพาข้าไปได้” ซุนซิ่งชี้ไปที่ถ้ำแห่งหนึ่งซึ่งตั้งอยู่ไม่ไกลนัก
“จริงเหรอครับ มิหน่าหล่ะมือปราบพวกนั้นถึงได้หาท่านไม่พบ” ชีเส้าเฟยมองตามแล้วก็ทำท่าเข้าใจ
“เส่เยี่ยยังไม่ดีขึ้นเลย ข้ากะจะพักที่นี่อีกสักสองคืนแล้วค่อยออกเดินทาง” ว่าแล้วซุนซิ่งก็กอดคอเด็กน้อยแล้วพาเขาเดินลงเขาเพื่อไปยังถ้ำดังกล่าว ทั้งคู่จึงเดินไปด้วยคุยกันไปด้วย
“ไม่อันตรายไปหน่อยเหรอครับ”
“เจ้าเคยได้ยินไหม ที่ๆ อันตรายที่สุดก็คือที่ๆ ปลอดภัยที่สุด”
“เข้าใจแล้วครับ มือปราบพวกนั้นคงคิดไม่ถึงว่าพวกเราจะย้อนกลับไปที่นั่นอีก”
“ถูกต้องแล้ว ต่อให้พวกมันคิดถึง มันก็ไม่รู้อยู่ดีว่ามีทางลับอยู่ ขนาดหาเป็นวันๆ ยังหาไม่เจอเลย ไม่เอาไหนจริงๆ” จอมยุทธหัวเราะชอบใจ ทั้งคู่ใช้เวลาไม่นานก็เดินทางมาถึงถ้ำดังกล่าว

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:36 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
หลังจากนั้นซุนซิ่งก็ถ่ายทอดวรยุทธสกุลซุนทั้งหมดให้กับชีเส้าเฟย แม้ว่าจะใช้เวลาเพียงแค่สองวันแต่ชีเส้าเฟยก็สามารถจดจำได้อย่างรวดเร็ว เขาจำกระบวนท่าตั้งแต่หนึ่งถึงแปดได้โดยไม่ผิดเพี้ยน ก่อนออกเดินทางพวกเขานั่งคุยกันเป็นครั้งสุดท้ายในถ้ำแห่งนั้น

“จ้องลูกสาวข้าทำไม อยากเป็นลูกเขยข้าหรือไง” ซุนซิ่งเห็นชีเส้าเฟยมองบุตรสาวของตนจึงแซวขึ้น Shocked
“เปล่านะครับ คือข้าไม่เคยเห็นหยกสีส้มมาก่อนหน่ะครับ” ชีเส้าเฟยรีบอธิบาย
“อ้อ ที่แท้ก็เจ้าหยกอันนี้” ซุนซิ่งดึงหยกสีส้มที่ผูกอยู่ที่เอวของบุตรสาวออกมา
“หยกนี่ข้าเคยให้แม่ของเส่เยี่ยไว้ พอนางคลอดลูกออกมาก็มอบให้เส่เยี่ยพกติดตัวมาตลอด” จอมยุทธอธิบาย พอพูดถึงภรรยาเขาก็มีสีหน้าเศร้าลงไปเล็กน้อย
“เนื้อหยกเรียบขนาดนี้ หากสลักตัวอักษรไว้คงจะสวยไม่น้อยนะครับ” ชีเส้าเฟยเห็นเช่นนั้นจึงพยายามเปลี่ยนเรื่องคุย
“เจ้านี่ตาถึงมาก รู้มั๊ยตอนที่ข้าซื้อมันมาหน่ะ ช่างแกะเขาก็ถามว่าจะให้สลักคำว่าอะไรลงไป แต่ข้าเป็นคนเรียนน้อย เลยไม่รู้จะให้เขียนอะไร ข้าก็เลยซื้อมันมาทั้งอย่างนี้โดยที่ไม่สลักอะไรลงไปเลย” จอมยุทธหัวเราะ
“ว่าแต่เจ้าเถอะ ทำไมถึงได้พกป้ายหยกหักๆ อย่างนั้นติดตัวหล่ะ” ซุนซิ่งหันไปเห็นป้ายหยกที่เอวของเด็กน้อยจึงเอ่ยถามขึ้นบ้าง
“ข้าเป็นเด็กกำพร้าตั้งแต่เกิด ท่านแม่ทัพเล่าว่าป้ายหยกอันนี้เป็นสมบัติเพียงชิ้นเดียวที่พ่อแม่ข้าได้ทิ้งเอาไว้ให้ ข้าก็เลยพกมันติดตัวมาตลอดครับ” ชีเส้าเฟยอธิบาย
“เอาอย่างนี้ไหม เรามาแลกกัน” ซุนซิ่งเสนอความคิดขึ้น
“แลกกันทำไมหล่ะครับ” เด็กน้อยทำหน้าสงสัย
“ก็ถ้าผ่านจากนี้ไปอีกสักสิบปี ตอนนั้นเจ้าก็คงจะเป็นหนุ่มหล่อเหลาจนข้าจำไม่ได้ แต่ถ้าหากว่าข้าเห็นหยกของเส่เยี่ยอันนี้ ข้าต้องจำเจ้าได้แน่” จอมยุทธตอบพร้อมกับส่งหยกสีส้มให้กับชีเส้าเฟย
“แต่ว่าหยกชิ้นนี้มันมีความสำคัญกับท่านมากนะครับ” ชีเส้าเฟยรีบส่ายหน้า
“ป้ายหยกชิ้นนั้นก็มีความหมายกับเจ้าเหมือนกันไม่ใช่เหรอ อย่างนี้สิถึงสมควรแลกกัน” ซุนซิ่งอธิบายแล้วก็แบมือรอให้ชีเส้าเฟยส่งหยกของตัวเองมาให้ตน
“ก็ได้ครับ” ชีเส้าเฟยทำหน้างงๆ เล็กน้อยแต่ก็แกะป้ายหยกออกจากเอวของตนส่งให้ซุนซิ่งไป
“เอานี่ รับไป” ซุนซิ่งโยนกระบี่ของเขาให้ชีเส้าเฟย
“นี่มันกระบี่ของท่านนี่” ชีเส้าเฟยยกกระบี่เล่มใหญ่ขึ้นมองแล้วถามด้วยความสงสัย
“ตอนนี้มันเป็นของเจ้าแล้ว” ซุนซิ่งอุ้มเส่เยี่ยขึ้นแล้วทำท่าจะเดินจากไป
“แต่ว่าท่านยังต้องใช้มัน...” ชีเส้าเฟยพยายามอธิบายเหตุผลที่จะไม่รับกระบี่อันนี้ไว้ แต่จอมยุทธก็พูดแทรกขึ้นก่อน
“กระบี่นี่นำภัยมาให้ข้าและครอบครัว ต่อไปข้าจะไม่ใช่มันอีก ข้าจะหลบไปอยู่เงียบๆ กับเส่เยี่ย กระบี่นี่ถ้าเจ้าไม่เอาก็โยนมันทิ้งไปได้เลย แต่หากเจ้าเก็บไว้เจ้าต้องสัญญากับข้าว่าจะใช้มันในทางที่ดี” ซุนซิ่งพูดจบก็ตบไหล่ของเด็กน้อยเบาๆ เขาเชื่อว่าตนเองมองคนไม่ผิดแน่
“ครับท่านจอมยุทธ” ชีเส้าเฟยรู้ดีว่าจอมยุทธได้ตัดสินใจมอบกระบี่นี้ให้เขาแล้ว จึงขอบคุณและสัญญาว่าจะใช้มันในทางที่ดี
“เอ้าเส่เยี่ย ลาพี่ชายเขาซะสิ” ซุนซิ่งหันไปพูดกับบุตรสาววัยสี่ขวบ
“พี่ชายคะรักษาตัวด้วยนะคะ” สาวน้อยกล่าวลาพี่ชายใจดี
“จ๊ะ เส่เยี่ยเจ้าเองก็รักษาตัวด้วยเช่นกันนะ” ชีเส้าเฟยยิ้มให้นางด้วยความเอ็นดู

หลังจากนั้นสองพ่อลูกก็เดินทางจากไป นับจากวันนั้นชีเส้าเฟยก็ใช้เวลาทั้งหมดในการทบทวนวรยุทธและท่องเที่ยวยุทธภพ สี่ปีหลังจากนั้นเขาได้พบกับนักพรตคูชู่กี่แห่งช่วงจิงก่าโดยบังเอิญ นักพรตได้รับเขาเป็นศิษย์และได้ถ่ายทอดวรยุทธฝ่ายธรรมะให้ ตอนนั้นเองที่ทำให้เด็กชายเข้าใจในวรยุทธที่ซุนซิ่งสอนให้เขาทั้งหมด เขาจึงพยายามสืบเสาะหาสองพ่อลูกผู้มีคุณคู่นี้ แต่ก็ไม่เคยพบซุนซิ่งและบุตรสาวอีกเลย..

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

สิบสี่ปีต่อมา ชีเส้าเฟยไม่คาดคิดว่าเขาจะได้พบกับซุนเส่เยี่ยโดยบังเอิญ เขาจำป้ายหยกของตนเองได้ จึงติดตามนางมาจนพบกับบ้านที่กำลังไฟลุกไหม้อยู่ ช่วงจังหวะที่บ้านทั้งหลังกำลังจะถล่มลงมา เขาได้ใช้วิชาตัวเบาโฉบเข้าไปช่วยนางออกมาได้ทัน แต่ทว่านางได้รับความกระทบกระเทือนบริเวณศีรษะทำให้สูญเสียดวงตาทั้งสองข้าง

ชีเส้าเฟยมาหยุดยืนอยู่ที่หน้าบ้านของซุนเส่เยี่ยที่ตอนนี้เหลือแต่ซากปรักหักพัง เขาพยายามค้นหาร่างของผู้มีพระคุณ แต่ตอนนี้ทุกอย่างได้กลายเป็นเถ้าถ่านไปหมดแล้ว
“ทำไมสวรรค์ช่างโหดร้ายนัก ให้ข้าหาท่านพบ แต่กลับไม่ให้โอกาสข้าได้ทดแทนบุญคุณของท่านเลย” ชีเส้าเฟยคิดในใจ นอกจากคูชู่กี่ที่สอนวิชากำลังภายในให้เขาแล้ว ซุนซิ่งคืออีกคนที่เปรียบเสมือนอาจารย์ของเขา ตลอดหลายปีที่ผ่านมานี้เขาพยายามตามหาพ่อลูกผู้มีคุณคู่นี้ แต่เนื่องจากซุนซิ่งเป็นนักโทษราชสำนัก เขาเปลี่ยนชื่อแซ่ หลบซ่อนตัวจากยุทธภพ ทำให้ชีเส้าเฟยหาสองพ่อลูกเท่าไหร่ก็ไม่พบ
“ท่านอย่าห่วงเลย แม้ข้าจะไร้วาสนาไม่ได้เป็นศิษย์ของท่าน แต่ข้าสัญญาจะดูแลลูกสาวของท่านเป็นอย่างดี” ชีเส้าเฟยนำแผ่นไม้มาวาง แล้วใช้กระบี่สลักตัวอักษรเพื่อเป็นป้ายวิญญาณให้แก่ซุนซิ่ง เขาก้มลงคาราวะหน้าร่างของผู้มีคุณที่ตอนนี้กลายเป็นผุยผงไปหมดแล้ว

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
lingu
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
ศิษย์พี่ชาเรี่ยน 4 กระบี่ไร้น้ำตา
avatar

จำนวนข้อความ : 6491
Registration date : 12/09/2008

ตั้งหัวข้อเรื่อง: Re: The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน   Fri Oct 24, 2008 3:37 pm

tomtam พิมพ์ว่า:
ชั่วครู่เดียวเขาก็ได้ยินเสียงฝีเท้าของยอดฝีมือหลายคนกำลังมุ่งมาทางนี้ ชีเส้าเฟยยังคงนั่งนิ่งไม่เคลื่อนไหว ปล่อยให้ลมปะทะกับปรอยผมที่ตกลงมาปิดหน้าของเขาเบาๆ เมื่อยอดฝีมือเหล่านั้นมาถึงเห็นชีเส้าเฟยไม่ยอมเคลื่อนไหวจึงปรากฏตัวขึ้น
“เจ้าเป็นใคร!!!” ยอดฝีมือคนหนึ่งตะโกนถามขึ้น
“ดูเหมือนว่าข้าควรจะเป็นฝ่ายถามพวกท่านมากกว่า” ชีเส้าเฟยหันไปรอบๆ ตัว ตอนนี้มียอดฝีมือไม่ต่ำกว่าสิบคนล้อมเขาอยู่ ทั้งหมดแต่งชุดดำ ปกปิดหน้าตา และไม่แสดงตนว่าเป็นคนของสำนักไหน
“อย่ามาเล่นลิ้นกับข้านะ นางตัวดีอยู่ไหน!!!” คนชุดดำย้อนถามชีเส้าเฟยอย่างไม่เกรงใจ ด้านชีเส้าเฟยหวนนึกถึงเรื่องราวต่างๆ ก็พอจะเดาออกว่าคนพวกนี้คงต้องการตัวเส่เยี่ยเป็นแน่ ถ้าเช่นนั้นจริงนางก็กำลังตกอยู่ในอันตราย นี่นางกับพ่อไปก่อเรื่องอะไรเข้ากันแน่ ทำไมถึงได้มียอดฝีมือมากมายต้องการเอาชีวิตพวกเขา
“เป็นใบ้หรือไง!!! ถ้ายังรักชีวิตอยู่ ก็จะมอบนางตัวดีมาให้ข้าซะโดยดี ไม่อย่างนั้นข้าจะไม่เกรงใจแล้วนะ” พวกยอดฝีมือไม่พูดเปล่า แต่ละคนเตรียมตั้งค่ายกล พร้อมเข้าโจมตีชีเส้าเฟยเต็มที่ ชีเส้าเฟยยังคงนิ่งเงียบหน้าป้ายวิญญาณซุนซิ่ง เขาฟังเสียงฝีเท้าของยอดฝีมือพวกนี้ ก็รู้ว่าไม่ใช่คนธรรมดาแน่ๆ หากตอนนี้ข้างกายเขามีลู่เสี่ยวฟงอยู่ด้วยก็คงจะดีไม่น้อย
“ฮ่าๆๆ ซุนซิ่ง... อดีตยอดมือกระบี่อันดับหนึ่งที่ขายตัวเองให้กับต้าเหลียว สมควรตายแล้ว!!!” หัวหน้ายอดฝีมือคนหนึ่งอ่านชื่อบนป้ายวิญาณ แล้วกล่าววาจาดูถูก ชีเส้าเฟยได้ยินเช่นนั้นก็รู้สึกเจ็บแค้นใจเป็นอย่างมากที่ผู้มีพระคุณของเขาถูกกล่าวหาว่าเป็นโจรขายชาติ
“ใครว่าเขาตายแล้ว” ชีเส้าเฟยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นแล้วกราดสายตามองพวกยอดฝีมือทีละคน
“หมายความว่ายังไงยังไม่ตาย!!!” หัวหน้าคนชุดดำย้อนถาม
“ไม่ตายก็หมายความว่ายังมีชีวิตอยู่ยังไงหล่ะครับท่าน” ลูกน้องคนหนึ่งเอ่ยขึ้น ทำให้คนเป็นหัวหน้าหันไปทำตาเขียวใส่
“ถูกต้องแล้ว” ชีเส้าเฟยตอบน้ำเสียงนิ่ง จากนั้นเขาก็ใช้วิชาตัวเบาทะยานขึ้นจากพื้น แล้วซัดฝ่ามือลงมาทำลายค่ายกลของคนชุดดำจนแตกกระจาย จากนั้นชีเส้าเฟยก็เริ่มร่ายเพลงกระบี่ท่าแรกที่เขาเคยเรียนจากซุนซิ่งแล้วจัดการกับพวกมันทีละคน จนในที่สุดเขาก็ฝ่าวงล้อมออกมาได้สำเร็จ เขามุ่งหน้ามายังที่พักของเส่เยี่ยทันที หากคนพวกนี้ต้องการตัวนางจริง นางก็กำลังตกอยู่ในอันตราย ที่สำคัญคือคนพวกนี้วรยุทธร้ายกาจมาก แต่ละคนล้วนเป็นยอดฝีมือ เขาเองก็ไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของคนพวกนี้ ดังนั้นเขาควรจะพานางไปจากเมืองนี้ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ อย่างน้อยเมื่อไปถึงค่ายเหลียนอิ๋นแล้ว เขาก็มีกงซุนเช่อ หงเผา และลู่เสี่ยวฟงคอยช่วยคิดหาทางแก้ไขกันต่อไป

๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑๑

เส่เยี่ยได้สติเร็วกว่าปกติถึงหนึ่งชั่วยาม เนื่องจากชีเส้าเฟยใช้พลังเพียงส่วนเดียวในการสกัดจุดนาง หลังจากรู้สึกตัวแล้ว เส่เยี่ยก็สำรวจรอบๆ ห้องจนพบกับมีดสั้นเล่มหนึ่ง หญิงสาวชักด้ามมันออกและคิดที่จะใช้มันป้องกันตัว ซึ่งเป็นจังหวะเดียวกับที่ชีเส้าเฟยกำลังเดินเข้ามาให้ห้องพอดี ชายหนุ่มเข้าใจผิดรีบวิ่งเข้าไปคว้ามีดออกจากมือของหญิงสาวทันที
“แม่นาง!!! นี่เจ้าคิดจะทำอะไร!!!” ชีเส้าเฟยทำน้ำเสียงดุใส่นาง
“ข้าจะทำอะไร มันก็เรื่องของข้า!!!” เส่เยี่ยตอบแบบกวนๆ เพื่อยั่วโมโหชายแปลกหน้า
“หากพ่อเจ้ายังอยู่ แล้วรู้ว่าเจ้าคิดสั้นแบบนี้ เขาคงเสียใจมาก” ชีเส้าเฟยอบรมหญิงสาว
“เกี่ยวอะไรกับท่านด้วย แล้วท่านถือดียังไงมาพูดถึงพ่อข้าแบบนี้” หญิงสาวยังคงยั่วโมโหชายหนุ่มต่อไป
“พ่อเจ้าเป็นสหายข้า เรื่องของเจ้า ข้าต้องเกี่ยวแน่” ชายหนุ่มตอบเสียงแข็ง
“สหายเหรอะ พ่อของข้าไม่เคยคบเพื่อน แล้วท่านจะเป็นสหายของเขาได้อย่างไร” เส่เยี่ยทำหน้ายอกย้อนใส่เขา
“หลายปีก่อนพวกเรารู้จักกันโดยบังเอิญ พ่อเจ้าไม่เพียงเป็นสหายข้า แต่เขายังได้ถ่ายทอดกระบี่สกุลซุนให้กับข้าอีกด้วย”
“ไม่จริง!!! ท่านโกหกข้า!!! ข้าไม่เชื่อหรอกว่าท่านพ่อจะถ่ายทอดวรยุทธให้กับท่าน!!!” เสเยี่ยเถียงเสียงแข็ง นางไม่อาจเชื่อว่าบิดาของตนจะยอมถ่ายทอดวรยุทธประจำตระกูลให้กับคนอื่น หลายปีมานี้แม้นางจะอ้อนวอนให้เขาสอนมากมายแค่ไหน แต่พ่อของนางไม่เคยยอมใจอ่อนสอนอะไรนางเลย แล้วชายคนนี้เป็นใคร ทำไมท่านพ่อถึงยอมถ่ายทอดวรยุทธให้กับเขาด้วย

ระหว่างที่ทั้งคู่กำลังถกเถียงกันอยู่นั้น ก็มีเสียงฝีเท้าจำนวนมากกำลังมุ่งหน้ามาทางนี้ ชีเส้าเฟยเข้าไปกระซิบข้างๆ หญิงสาวให้นางเงียบลง
“นี่ถอยไปนะ!!!” เส่เยี่ยรู้สึกว่าชายหนุ่มเข้ามาใกล้จึงผลักเขาออกไป
“ฟังสิ” ชีเส้าเฟยส่งสัญญาณให้นางเงียบลง เพื่อฟังเสียงว่ามีคนจำนวนมากกำลังมุ่งมาทางนี้
“พวกมันเป็นใครกัน” เมื่อเส่เยี่ยเงียบลงก็ได้ยินเสียงฝีเท้าดังกล่าวจริงๆ
“เจ้าหนุ่มดูสิว่าคราวนี้เจ้าจะหนีไปไหนพ้น!!! มอบนังตัวดีมาให้ข้าซะโดยดี!!! แล้วข้าสัญญาว่าจะปล่อยเจ้าไป!!!” ยังไม่ทันที่ชีเส้าเฟยจะได้ตอบคำถามของเส่เยี่ย เสียงหัวหน้าชายชุดดำก็ดังขึ้น ตอนนี้พวกมันได้ล้อมบ้านทั้งหลังเอาไว้หมดแล้ว
“ไป” ชีเส้าเฟยไม่สนใจคำขู่ เขาจับแขนหญิงสาวเอาไว้และตั้งใจจะพานางหนีออกไป
“ปล่อยนะ!!! ข้าจะไม่ไปไหนทั้งนั้น!!! จนกว่าท่านจะบอกความจริงกับข้า!!!” หญิงสาวสะบัดแขนของตนเองออก
“ความจริงอะไร” ชีเส้าเฟยหันมามองหน้าหญิงสาวด้วยความสงสัย
“ก็คนพวกนี้ไง พวกมันเป็นใคร”
“ก็ได้ๆ พวกเขาเป็นศัตรูของข้า ทีนี้ไปได้หรือยัง” ชีเส้าเฟยตอบสั้นๆ หน้าสิ่วหน้าขวานเช่นนี้ยังจะมาสงสัยอยู่ได้
“ท่านโกหก!!! ข้าได้ยินพวกมันบอกให้ท่านมอบผู้หญิงไปให้!!! ผู้หญิงคนนั้นก็คือข้าใช่ไหม!!!” เส่เยี่ยกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ นางเองก็พอจะเดาออกว่าคนพวกนี้คงต้องการตัวนาง ชีเส้าเฟยได้ยินเช่นนั้นก็หันไปมองใบหน้าหญิงสาวด้วยด้วยความสงสาร เมื่อสิบสี่ปีก่อนเขาเคยช่วยนางได้ครั้งหนึ่งแล้ว ครั้งนี้เขาจะต้องช่วยนางอีกให้ได้
“ข้าไม่ได้โหกเจ้า ศัตรูของเจ้าก็คือศัตรูของข้า” ชายหนุ่มตอบสั้นๆ อย่างมีความหมาย ว่าแล้วเขาก็กำมือของนางไว้แน่น หญิงสาวได้ยินเช่นนั้นก็เงียบไป ในที่สุดนางก็ยอมเดินตามเขาออกมา แม้นางจะมองไม่เห็น แต่ก็รู้สึกได้ถึงความปลอดภัยเมื่ออยู่ใกล้ๆ ชายคนนี้ และตอนนี้นางเองก็กำมือเขาเอาไว้แน่นเช่นกัน ชีเส้าเฟยหันมามองมือเล็กๆ ของหญิงสาวที่ตอนนี้อยู่ในมือของเขา ก่อนที่จะโยนนี่สุ่ยหานขึ้นไปในอากาศ แล้วดึงมันออกจากฝัก
“ข้าจะพิสูจน์ให้เจ้ารู้ว่า ข้าไม่ได้โกหก” ชายหนุ่มหันมาพูดกับหญิงสาว จากนั้นเขาก็พานางตะลุยฝ่าวงล้อมออกมา
“เพลงกระบี่สกุลซุนท่าที่หนึ่ง” ชีเส้าเฟยพุ่งกระบี่ไปข้างหน้า

_________________
ขึ้นไปข้างบน Go down
ดูข้อมูลส่วนตัว http://www.bloggang.com/viewdiary.php?id=linguniang&group=3]Chil
 
The Hero and The King / กระบี่สะท้านฟ้า ราชาสะท้านแผ่นดิน
อ่านหัวข้อก่อนหน้า อ่านหัวข้อถัดไป ขึ้นไปข้างบน 
หน้า 4 จาก 14ไปที่หน้า : Previous  1, 2, 3, 4, 5 ... 9 ... 14  Next

Permissions in this forum:คุณไม่สามารถพิมพ์ตอบ
Welcome To Charlianz world :: Fiction & Recreation :: Fiction & Recreation-
ไปที่: